บทที่ 172

ณ จวนสกุลฝาน

นายท่านฝานเมื่อได้ยินว่าฝานซืออิ๋งถูกขับไล่ออกจากสกุลซ่ง สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยน

“ดูสิว่าเจ้าไปทำงามหน้าอะไรไว้! เดิมซ่งเยี่ยนโจวก็เจ็บกายสาหัสแล้ว กำลังต้องการการดูแลใกล้ชิดจากเจ้า เจ้าก็ควรเอาใจใส่ดูแลเขา คว้าใจเขาให้อยู่หมัด”

“แต่เจ้ากลับดื้อดึงอยากจะกลับบ้านตนให้ได้ บุรุษคนใดจะทานทนได้?”

“ตอนนี้เป็นอย่างไร ถูกขับไล่จนต้องหอบหนังสือหย่าร้างออกมา อับอายขายขี้หน้าสกุลฝานของเราจนสิ้น!”

แม้จะกล่าวว่าเป็นการหย่าร้างสองฝ่ายมิใช่การขับไล่ภรรยาออก ทว่าสกุลฝานแต่ไหนแต่ไรก็เทียบสกุลซ่งไม่ติด

คราแรกที่การแต่งงานถูกกำหนดขึ้น ก็ทำเอาผู้คนต่างพากันอิจฉาตาร้อน

แม้ซ่งเยี่ยนโจวจะกลายเป็นคนพิการ ทว่าก็เฉกเช่นที่อูฐยังคงใหญ่กว่าม้า สกุลซ่งยังคงเป็นสกุลใหญ่มีหน้ามีตา จึงนับได้ว่าเป็นการแต่งงานที่ดี

บัดนี้ถูกหย่าขาด เกรงว่าคนที่พากันอิจฉาในตอนแรกคงพากันหัวร่องอหายเป็นแน่แท้!

“ท่านพ่อ เรื่องนี้โทษข้าได้ที่ไหน! หากไม่ใช่เพราะต้องช่วยเซี่ยงหรงใช้หนี้พนัน ข้าคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้”

“เดิมทีข้าก็ไม่ได้อยากลงนามหนังสือหย่าร้าง แต่เป็นท่านแม่ที่บอกให้ข้าลงนาม บัดนี้พวกท่านล้วนโทษแต่ข้า หรืออยากจะบีบคั้นลูกสาวคนนี้ให้ตายนัก?”

ฝานซืออิ๋งกล่าวด้วยน้อยเนื้อต่ำใจยิ่ง

ตั้งแต่กลับมาวันนี้ นางก็สังเกตเห็นว่าสายตาของเหล่าบ่าวรับใช้ที่มองนางต่างราวกับกำลังขบขัน ทำให้นางอึดอัดคับข้องใจเป็นอย่างมาก!

นายท่านฝานมองไปที่เฉียนชิวเซียงอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้าดันหลังให้ลูกสาวลงนามหนังสือหย่าร้างหรอกหรือ?”

“นายท่าน ยามนั้นสกุลซ่งใช้เซี่ยงหรงมาขู่ข้า หากไม่ยอมหย่าร้าง พวกเขาจะให้เราคืนเงินทั้งหมดที่หยิบยืมไป ท่านว่าข้าจะหาเงินจากที่ไหนได้?”

“ท่านไม่รู้หรอก หลังจากซ่งรั่วเจินถอนหมั้นออกไปก็เผยธาตุแท้ออกมา ไม่แม้แต่จะแสร้งทำตัวดี เงินที่บัดนี้เราเคยเอาไปล้วนจำได้แม่นยำไม่มีตกหล่น!”

“แขนทั้งสองข้างของเซี่ยงหรงล้วนถูกพวกเขาหัก ท่านคิดว่านอกเสียจากยินยอมหย่าร้าง จะมีสิ่งใดที่พวกเราทำได้อีกเล่า?”

“เจ้าว่ากระไรนะ?”