บทที่ 173

สองวันนี้เจ้าก็หลบซ่อนอยู่แต่ในเรือนไปก่อนแล้วกัน ยามนี้ข้าจะให้คนไปกระจายข่าว เอาให้คนเขารู้กันไปทั่วบ้านทั่วเมือง!”

”เพียงไม่กี่วันหรอก สกุลซ่งจะต้องมาขอร้องพวกเรา นอกจากเจ้าจะใช้หนี้พนันได้แล้ว จะเรียกเงินสักก้อนก็ไม่นับว่าเกินไป!”

เมื่อฝานซืออิ๋งนึกไปถึงว่าสกุลซ่งจะต้องมารับนางกลับไป จิตใจก็พลันสดใสขึ้นมาทันควัน

“ท่านแม่ช่างเก่งยิ่งนัก”

เฉียนชิวเซียงโบกมือ “เจ้ารีบไปแต่งตัว เปลี่ยนอาภรณ์ให้สะอาสะอ้าน หน้าตาแต่งให้ซูบซีดเหนื่อยล้าสักหน่อย”

“ประเดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปพบเหล่าฮูหยินทั้งหลาย ถึงยามนั้นก็บีบน้ำตาร้องไห้เสียหน่อย ทำตามจังหวะที่ข้าส่งให้ก็พอ เข้าใจหรือไม่?”

เฉียนชิวเซียงรู้จักฮูหยินทรงอิทธิพลในเมืองหลวงอยู่ไม่น้อย อาศัยวาทศิลป์ช่างจำนรรจาและกมลสันดานใจกล้าลอยหน้าลอยตาของนาง จึงใกล้ชิดสนิทสนมกับพวกนางได้อย่างมีสุข

ตราบใดที่ยามนั้นเจ้าเสแสร้งน่าเวทนา พวกนางย่อมต้องสงสารเห็นใจ ชนิดที่ว่าแม้แต่สกุลซ่งก็ทำอะไรมไม่ได้！

“ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ!”

ฝานซืออิ๋งดีใจยิ่งนัก รีบกลับไปยังห้องเพื่อผัดแป้งแต่งตัว เลือกเอาเสื้อผ้าที่ตนชอบออกมาจากสัมภาระที่ตนนำกลับมาด้วย สวมใส่เข้ากายอย่างผาสุก

วันรุ่งขึ้น ซ่งรั่วเจินได้ฟังข่าวที่เฉินเซียงนำมาบอกกล่าวแล้ว รอยยิ้มขบขันก็ปรากฏขึ้นในแววตา

“คุณหนู ท่านไม่ทราบหรอกว่าคนตระกูลฝานน่ารังเกียจเพียงใด เมื่อวานเพิ่งกลับถึงบ้านก็รีบพาคนออกร้องป่าวกล่าวทุกข์ไปทั่ว”

“ได้ยินมาว่าพวกเขาไปยังจวนซุนฮูหยินที่เมืองเฉิงหนาน ซุนฮูหยินสนิทสนมกับฮูหยินอยู่หลายนาง”

“เมื่อวานนี้เฉียนชิวเซียงกับฝานซืออิ๋งร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าพวกนาง กล่าวหาคำโตว่าคุณชายใหญ่โหดร้ายหลายใจ จิตสำนึกหาได้มีไม่!”

“ทว่ายามเล่าได้ถึงเพียงครึ่ง ฝานซืออิ๋งจู่ๆ ก็รู้สึกคันคะเยอไปทั้งเนื้อทั้งตัวมิหยุดหย่อน แกะเกาไปทั่วอย่างไม่สงวนท่าที ดูราวกับลิงก็มิปาน อีกทั้งใบหน้ายังขึ้นผื่นแดง ทำเอาทุกคนตกใจกลัวกันไปทั่ว”

เฉินเซียงมองไปยังคุณหนูบ้านตน เมื่อวานนางทำตามคำสั่งของคุณหนูอย่างเคร่งครัด ค่อยๆ บรรจงโปรยผงสุราลงในเสื้อผ้า

นึกดูแล้ว ที่ฝานซืออิ๋งเนื้อตัวขึ้นผื่นแดงเช่นนี้ คงจะเป็นฝีมือของคุณหนู