บทที่ 174

เมื่อถึงเวลามื้อกลางวัน ซ่งรั่วเจินก็ได้พบกับหลิ่วเฟยเยี่ยน

นับแต่นักต้มตุ๋นที่ว่าเป็นผู้มีวิชาถูกเปิดโปง แม้ว่าสกุลหลิ่วจะยืนยันว่าพวกเขาก็ถูกหลอกเช่นกัน แต่ก็ยังถูกผู้คนมากมายสงสัย

อย่างไรก็เป็นคนเชิญเขามาเอง จะบอกว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย ก็ยากที่พวกเขาจะทำใจเชื่อได้ลง

และต้นสายปลายเหตุผู้ริเริ่มของเรื่องนี้ ผู้ที่เชิญนักต้มตุ๋นมาเองอย่างหลิ่วเฟยเยี่ยนย่อมตกเป็นเป้าโจมตีเป็นธรรมดา ไม่เพียงถูกสกุลหลิ่วต่อว่า กระทั่งการใช้ชีวิตในสกุลซุนก็ไม่ได้สบายนัก

“รั่วเจิน ข้าไม่ได้อยากตำหนิเจ้า ถึงแม้เจ้าจะถอนหมั้นแล้ว ก็ไม่ควรยุแยงให้พี่ชายกับพี่สะใภ้หย่ากัน!”

หลิ่วเฟยเยี่ยนพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนโยน “เจ้ากับพี่ชายก็โตกันแล้ว เดิมทีพี่ชายรองกับพี่ชายสามของเจ้าก็ควรจะแต่งงานไปตั้งนานแล้ว”

“ทว่าพวกเจ้ากลับเลือกจะรอบิดากับพี่ใหญ่กลับมาจากสนามรบ ดูสิว่าเป็นอย่างไร ตอนนี้เจ้ากับอี้อันก็ต่างถอนหมั้นกันหมด ทั้งบ้านมีเพียงเยี่ยนโจวที่เป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว ทว่าสุดท้ายก็ยังมาจบที่หย่าร้าง”

“เรื่องที่จ้าวซูหว่านกับฉินเซี่ยงเหิงไร้แม่สื่อแม่ชักนำสมรส แอบอยู่กินกันลับๆ ล่อๆ กระทั่งลูกก็ยังมีแล้ว คงลือกันไปทั่วเมืองแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะท่านน้า?”

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ “โชคดีที่พี่ชายรองไม่ได้รีบจะแต่งงาน มิเช่นนั้นหากแต่งเข้ามาจริง ท่านน้าจะคิดตัดสินใจแทนพี่ชายรองได้หรือ?”

หลิ่วเฟยเยี่ยนชะงักไป “พี่ชายรองของเจ้าไม่ถอนหมั้นไปก็ถูกแล้ว ข้าก็แค่เสียดายแทนเจ้าไม่ใช่หรืออย่างไร?”

“บัดนี้ในเมืองต่างลือกันถ้วนทั่วว่าตั้งแต่เจ้าถอนหมั้นนิสัยก็แปรเปลี่ยนเป็นดื้อรั้นไม่ฟังคำคน อิจฉาริษยา ทั้งยังจองล้างจองผลาญ ถึงขนาดยกเรื่องนี้ขึ้นสู่ท้องพระโรง มีแต่ชื่อเสียงของเจ้าทั้งนั้นที่เสียหาย!”

ซุนเยียนเอ๋อร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าตาม “ญาติผู้พี่คงไม่รู้ว่าตอนนี้คนอื่นพูดถึงท่านอย่างไรบ้าง”

“น้องหญิง ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าอย่าพูดถึงเรื่องนี้อีก?”

“รั่วเจินไม่ได้ทำอะไรผิด ข่าวลือพวกนั้นไม่ต้องไปสนใจ หากเจ้าคิดว่าที่พวกเขาพูดมีเหตุผล เจ้าเก็บไว้ฟังคนเดียวก็พอ ไม่จำเป็นต้องพูดต่อหน้าพวกเราเช่นนี้”

หลิ่วหรูเยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา เช้าวันนี้หลิ่วเฟยเยี่ยนมาถึงแล้ว ไม่พล่ามถึงเรื่องเยี่ยนโจวหย่า ก็พล่ามเรื่องรั่วเจินถอนหมั้น

คำก็แล้วสองคำก็แล้ว ล้วนมีแต่ต่อว่าพวกเขาทำไม่ถูกไม่ควร เป็นตัวตลกให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะ