บทที่ 175

“ฝานฮูหยินเล่าว่าตั้งแต่รั่วเจินถอนหมั้นไป นิสัยใจคอก็เปลี่ยนไปมาก ทำครอบครัววุ่นวายไร้ความสงบสุข ทั้งยังจองล้างจองผลาญซืออิ๋ง ยุให้รําตําให้รั่วไปทั่ว…”

นางพร่ำพูดไปก็ลังเลไป “ดังนั้นเยี่ยนโจวจึงได้หย่าร้างกับซืออิ๋ง”

หลิ่วหรูเยียนยิ่งฟังก็ยิ่งโกรธ “คนสกุลนี้ช่างไร้ยางอายเสียจริง เมื่อก่อนบุกมาร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนขอให้ช่วยใช้หนี้พนันฝานเซี่ยงหรงไปก็หลายครา”

“ช่วยไปหลายครั้งแล้วยังพอว่า บัดนี้กลับราวหลุมดำไร้ก้นก็มิปาน คิดใช้สกุลซ่งของเราเป็นถุงเงินพวกเขาเสียแล้ว

พอไม่ให้เข้าหน่อยท่าทีก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ ราวกับอะไรที่ผิดพลั้งก็ล้วนเป็นเพราะพวกเรา!”

“พี่หญิง ข้าได้ยินมาว่าฝานเซี่ยงหรงติดการพนันอย่างหนัก ติดหนี้คนเขาไว้ไม่น้อย หรือจะเป็นท่านที่คอยช่วยเขาใช้คืนมาโดยตลอด?”

หลิ่วเฟยเยี่ยนสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ก่อนหน้านี้นางก็เคยได้ยินมาบ้าง ทั้งยังแอบหัวเราะเยาะที่พี่สาวตนนับญาติกับคนพรรค์นั้นเข้าแล้ว ก็จะมีแต่ปัญหาเข้ามาไม่รู้จบ

กระทั่งได้ยินเรื่องนี้เข้า จึงพลันกระวนกระวายขึ้นมา

หรือสกุลฝานจะได้ผลประโยชน์จากสกุลซ่งไปไม่น้อย?

“ตอนนี้เจ้ายังคิดว่าพวกเขาเป็นญาติที่ดีอยู่หรือ?” หลิ่วหรูเยียนย้อนถาม

“พวกเขาทำเกินไปแล้วจริงๆ หนี้พนันของบ้านตนเองแท้ๆ กลับให้บ้านสามีมาใช้คืนให้?”

หลิ่วเฟยเยี่ยนนึกถึงหลายปีมานี้ที่ตนใช้ความพยายามไปไม่น้อยเพื่อตอดเล็กตอดน้อยสกุลซ่ง ใครจะคิดว่าสกุลฝานก็ได้ใช้เงินมากมายเช่นนี้ แล้วจะให้นางทนได้อย่างไร?

ซ่งรั่วเจินสังเกตเห็นสีหน้าของหลิ่วเฟยเยี่ยนอย่างชัดเจน จึงหัวเราะเยือกเย็นในใจขึ้นหนึ่งเสียง ไม่ผิดจากที่คาด ขอเพียงเป็นเรื่องเงินนางก็พลิกท่าทีได้แทบจะทันที

ซ่งอี้อันกับซ่งจืออวี้ก็มาร่วมทานอาหารกลางวันด้วย เมื่อสองคนรู้ว่าท่านน้ามา ก็รีบแจ้งข่าวบอกพี่ใหญ่ให้กินอยู่ในเรือนของตนต่อไปดีแล้ว

เพราะเพียงมาถึง ท่านน้าจะต้องพูดพล่ามไม่หยุดปาก ทำทุกคนลำบากใจเป็นแน่

“ท่านน้า ญาติมิตรเช่นคนสกุลฝานพวกข้าไม่ต้องการแล้ว แทนที่จะมากังวงเรื่องของพวกข้า มิสู้เอาเวลาไปจัดการครอบครัวของตนให้ดี”