บทที่ 176

“พี่หญิง ข้าได้ยินว่าพี่เขยกับเซียงอ๋องมีสายสัมพันธ์อันดีต่อกันมานาน ท่านช่วยเป็นคนกลางพูดสร้างความสมานฉันท์ให้พวกเราดีหรือไม่?”

ภายในสายตาหลิ่วเฟยเยี่ยนเจือความร้อนใจยิ่งยวด อีกเป้าหมายหนึ่งที่นางมาที่นี่ในวันนี้ก็คือเรื่องนี้แล้ว

“พี่เขยของเจ้ากับเซียงอ๋องรู้จักกันในราชสำนักเพียงเท่านั้น มิได้พบกันเป็นการส่วนตัวมากมายอะไร”

“ยิ่งไปกว่านั้น บัดนี้เขาไม่อยู่ ข้ากับเซียงอ๋องและพระชายาเซียงอ๋องก็ไม่เคยติดต่อกัน เช่นนี้แล้วจะสามารถช่วยอะไรได้?”

หลิ่วหรูเยียนเผยสีหน้าเอือมระอา ท่าทีแม้มีใจแต่ก็ไร้กำลัง

“พี่หญิง ท่านไม่สามารถนั่งนิ่งดูดายได้นะ ท่านเห็นฮั่นเฟยเติบโตมา หากจวนเซียงอ๋องตัดสินใจกล่าวโทษลงมา พวกเราจะแบกรับไหวได้อย่างไร?”

หลิ่วเฟยเยี่ยนมีสีหน้าร้อนใจ จวนเซียงอ๋องฐานะสูงศักดิ์ ซื่อจื่อน้อยยังเป็นลูกคนเดียวของเซียงอ๋องและพระชายาเซียงอ๋องอีกด้วย

คนทั้งเมืองหลวงต่างรู้กันอย่างถ้วนทั่ว เซียงอ๋องและพระชายาเซียงอ๋องรักกันหวานซึ้ง ปีนั้นเพื่อให้ได้อยู่ร่วมกับพระชายาเซียงอ๋อง เซียงอ๋องปฏิเสธสมรสพระราชทานจากอดีตฮ่องเต้ นำพาให้อดีตฮ่องเต้กริ้วหนัก

เซียงอ๋องกลับยึดมั่นในพระชายาเซียงอ๋อง ประกาศต่อหน้าคนทั่วหล้าว่าชีวิตนี้จะแต่งกับนางเพียงผู้เดียว

สุดท้ายอดีตฮ่องเต้ก็ยอมรับการแต่งงานนี้

หลังพระชายาเซียงอ๋องคลอดบุตรชายแล้ว เดิมทีเป็นเรื่องดียิ่ง คาดไม่ถึงเลยว่าจะถูกคนที่เดิมทีจะแต่งงานกับเซียงอ๋องขโมยเด็กไปขายให้นายหน้าค้ามนุษย์ อีกทั้งยังอุ้มเด็กจากที่อื่นมาสร้างความสับสนอีกด้วย

เซียงอ๋องและพระชายาเซียงอ๋องสังเกตเห็นความผิดปกติอย่างรวดเร็ว แต่กลับหาเด็กคนนั้นไม่พบแล้ว

นับตั้งแต่นั้นมา สองสามีภรรยาก็ทะเลาะกัน ไม่มีบุตรอีก

จากนั้นแม้คืนดีกันแล้ว ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบ เรื่องที่ซื่อจื่อน้อยหายตัวไปยังเป็นหนามยอกอกของคนทั้งคู่

บัดนี้ซื่อจื่อน้อยกลับมาได้ในที่สุด ทั้งจวนเซียงอ๋องล้วนเอาอกเอาใจหนัก ซุนฮั่นเฟยกลับตีคนลงไปแล้ว คิดดูก็รู้ถึงความพิโรธของจวนเซียงอ๋อง

เพียงซ่งรั่วเจินได้ยินก็รู้ ว่าหลิ่วเฟยเยี่ยนต้องการผลักมารดาตนออกไปช่วยรับความพิโรธจากเซียงอ๋องแทนพวกเขา