บทที่ 177

ซ่งรั่วเจินและหลิ่วหรูเยียนยังเดินไม่ถึงห้องก็ได้ยินว่าคนกลับไปแล้ว จึงเดินกลับมากินมื้อกลางวันร่วมกัน

“ท่านแม่ เซียงอ๋องกับพระชายาเซียงอ๋องรักซื่อจื่อน้อยมาก ได้ยินมาว่าระยะนี้มีคนไปเยี่ยมเยียนจวนเซียงอ๋องไม่ขาดสาย”

“ญาติผู้น้องทำร้ายซื่อจื่อน้อยในช่วงเวลาสำคัญนี้ เซียงอ๋องไม่มีวันปล่อยไปอย่างง่ายดาย ท่านไม่เข้าไปข้องเกี่ยวนั้นถูกแล้ว”

ซ่งอี้อันเผยสีหน้าจริงจัง แท้จริงแล้วท่านน้าเองก็ไม่ใช่ญาติที่ดี เพียงน่าเสียดายเป็นน้องสาวแท้ๆ ของมารดา ไม่สามารถตัดขาดความสัมพันธ์ได้

“พวกเจ้าวางใจ แม่ไม่เลอะเลือน”

หลิ่วหรูเยียนเห็นลูกๆ ห่วงใยตนเพียงนี้ รู้สึกอบอุ่นใจ “ผ่านเรื่องมามากมาย แม่เองก็เข้าใจแล้ว สกุลฝานก็คือตัวอย่าง”

“ดีต่อพวกเขาอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์ พวกเจ้าเองก็คิดว่าเมื่อก่อนแม่ตามใจน้ามากเกินไป”

“ทั้งๆ ที่นางมาเพื่อหาผลประโยชน์ แต่ก็ไม่เคยห้าม”

“เดิมทีข้าคิดว่าข้าและน้าของพวกเจ้าเติบโตมาด้วยกัน อีกทั้งยังเป็นพี่สาว ต่อให้รู้ว่าหลายปีมานี้นางไม่ค่อยสำรวมตน ก็ยังเลือกปกป้องนาง”

“ทว่านับตั้งแต่เรื่องนักต้มตุ๋นเป็นต้นมา ข้าเองก็เข้าใจแล้ว”

สายตาหลิ่วหรูเยียนลึกล้ำ แท้จริงแล้วระยะนี้นางเกลียดตนเองที่สุด

นางเชื่อคำพูดของหลิ่วเฟยเยี่ยน ฝังของสกปรกเช่นนี้ไว้ภายในบ้าน ทำให้เกิดเรื่องกับคนภายในครอบครัวอย่างต่อเนื่อง

สามีอยู่ในสนามรบขาดการติดต่อไป จนกระทั่งตอนนี้ทุกคนล้วนพูดว่าเขาตายแล้ว นางคิดว่าทั้งหมดนี้ล้วนเกี่ยวข้องกับตนเอง

อดีตก็ช่างเถอะ บัดนี้พวกลูกๆ มีนางเป็นที่พึ่งเพียงคนเดียว นางต้องประคับประคองไว้ ไม่สามารถปล่อยให้ลูกคนใดทุกข์ใจได้

ซ่งรั่วเจินสองสามคนสบตากันแวบหนึ่ง รู้สึกสงสารมารดาอย่างสุดระงับ

พูดไปแล้ว ครอบครัวท่านตาปฏิบัติต่อมารดาดีไม่พอ ท่านน้าก็มักมาสร้างปัญหา

พวกเขาไม่ใช่ไม่รู้ความลำบากของมารดา เพราะก่อนนี้มารดาเองก็เคยปฏิเสธมาก่อน แต่ปฏิเสธเพียงครั้งเดียว ท่านน้าก็วิ่งไปฟ้องบ้านท่านยายแล้ว

เมื่อนั้นท่านยายเองก็มาพูดสั่งสอนพร้อมท่านน้า พูดไปพูดมาก็คือต้องดูแลน้องสาวดีๆ บังคับมารดาให้รับปาก