บทที่ 179

“แรกพบยังเขินอาย ต่อมากลับคุ้นเคยกันแล้ว แม้ไม่ได้พบหน้ากันสองปี แต่โบราณว่าไว้ ใกล้หออะไรจันทราอะไรสักอย่างนี่ล่ะ!”

“ใกล้หอธาราเอื้อมจันทราได้ก่อน[1]” ซ่งอี้อันมองน้องสามความรู้น้อยของตน “รอผ่านการสอบฤดูใบไม้ผลิไปแล้ว เจ้าก็มาท่องตำราที่เรือนข้าให้มากๆ เถอะ”

ทันใดนั้นซ่งจืออวี้ก้มหน้าลงพลางโบกมือ “ไม่ต้องๆ เดิมทีข้าและน้องสี่ก็เป็นแฝดกัน ข้าคิดว่าเขาเรียนหนังสือจนโง่งมไปแล้ว”

“ก่อนนี้ข้าบอกเขาไม่ให้ไปตามหาไข่มุกทะเลใต้ เขาต้องไปให้ได้ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา!”

“เดิมทีไข่มุกทะเลใต้ก็เป็นข่าวลือ เขารู้ว่าคนที่บ้านต้องคัดค้านจึงแอบหนีไปด้วยตนเอง บัดนี้ยังไม่กลับมา ช่างทำให้คนกังวลใจจริงๆ”

ซ่งอี้อันขมวดคิ้วแน่น พวกเขาไม่กล้าพูดเรื่องนี้ต่อหน้ามารดา

ตรงข้ามกันก่อนนี้น้องสี่ชอบออกนอกบ้านอยู่แล้ว กิจการภายในตระกูลล้วนเป็นซ่งรั่วเจินและน้องสี่จัดการดูแล ซ่งรั่วเจินดูแลกิจการในเมืองหลวง น้องสี่มักออกไปทำการค้าที่คูเมืองแห่งอื่น รวมถึงคัดเลือกผ้าแพรต่วนไปจนถึงเครื่องประดับอีกด้วย

ท่านพ่อมองเห็นพรสวรรค์ด้านการค้าของน้องสี่ตั้งแต่แรกแล้ว หลายปีมานี้ที่ตระกูลมั่งคั่งมากขึ้นเรื่อยๆ ก็หนีไม่พ้นน้องสี่

เพียงแต่น่าเสียดาย น้องสี่ดื้อรั้นมากเกินไป ไม่ถึงแม่น้ำเหลืองไม่มีวันตัดใจ เพื่อคนในดวงใจถึงขั้นเดินทางไปทะเลใต้หาของแล้ว

“ข้าและน้องสี่แตกต่างกันมากที่สุดก็เรื่องเรียนหนังสือ ข้ากลัวข้าเรียนหนังสือแล้วจะกลายเป็นเหมือนน้องสี่ ปล่อยข้าไปเถอะ!”

ซ่งจืออวี้หาข้ออ้าง ตรงข้ามกันเขาไม่มีสมองเรียนหนังสือจริง

ให้เขาเรียนหนังสือ เขายินดีชกมวยทุกวัน!

ซ่งรั่วเจินพลันคิดถึงพี่สี่ผู้นี้...ซ่งจิ่งเซิน

ในนิยาย ซ่งจิ่งเซินได้รับบาดเจ็บตอนลงใต้ ดังนั้นจึงเสียเวลาไประยะหนึ่ง แต่ท้ายที่สุดก็สามารถนำไข่มุกทะเลใต้กลับมาได้

คำนวณเวลาดูแล้ว น่ากลัวว่ายังต้องผ่านไปอีกสักระยะจึงจะกลับมา

ภายในห้อง

ลั่วหวยหลี่มองซ่งเยี่ยนโจวตรงหน้า ไม่ได้เกิดโทสะอย่างที่ทุกคนคาดเดา เขายังหล่อเหลาเหมือนเมื่อแรกดังเดิม

หลังผ่านการฝึกในสนามรบ รัศมีของเขากลายเป็นแข็งแกร่งดุดันมากยิ่งขึ้น เทียบกับร่างกายซูบผอมในตอนแรก ใบหน้าคมเข้มเด่นชัด หล่อเหลาดุจหยก