บทที่ 180

ซ่งเยี่ยนโจวมองลั่วหวยหลี่ตรงหน้า แม้ไม่ได้พบหน้ากันสองปี เขายังเหมือนเมื่อแรกไม่มีผิด

ปากแข็งแต่ใจอ่อน

เพียงลั่วหวยหลี่ได้พบซ่งเยี่ยนโจวก็นึกถึงเรื่องที่คนผู้นี้ทรยศพี่สาวของตนขึ้นมา โทสะเจืออยู่ภายในคำพูด คนผู้นี้พูดจาไม่น่าฟังมาก ขมวดคิ้วแน่นพลางพูดว่า

“ก่อนนี้ท่านตัดสินใจต้องการตบแต่งฝานซืออิ๋งมิใช่หรือ? คิดว่านางดีกว่าพี่หญิงของข้าไปทุกจุด เหตุใดตอนนี้หย่ากับนางอย่างกะทันหันเล่า?”

“ข้าไม่เคยพูดมาก่อน” ซ่งเยี่ยนโจวเอ่ยปาก

“อะไรนะ?”

ซ่งเยี่ยนโจว “ข้าไม่เคยพูดว่านางดีกว่าพี่หญิงเจ้า”

ไม่เคย

ลั่วหวยหลี่ถลึงตาขาว อารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้ว “ท่านก็แค่ตาบอด บัดนี้พบจุดจบเช่นนี้ก็สมควรแล้ว!”

ซ่งเยี่ยนโจวพยักหน้า “ข้าสมควรโดนแล้ว”

ลั่วหวยหลี่ “...”

เหตุใดคนผู้นี้เป็นเช่นนี้เล่า? ไม่มีน้ำโหแม้แต่น้อย? คงมิใช่คิดฆ่าตัวตายจริงกระมัง?

“รับไว้”

ลั่วหวยหลี่โยนสิ่งที่นำติดมาด้วยใส่มือซ่งเยี่ยนโจว

เพียงซ่งเยี่ยนโจวเปิดดู ก็มองเห็นโสมร้อยปีหนึ่งต้นที่ภายใน โสมนี้...เขารู้จักดี

นี่คือของที่เขาบังเอิญพบใกล้กับสนามรบ

เขารู้ว่าลั่วชิงอินร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก ก่อนนี้ท่านหมอเคยพูดว่าโสมร้อยปีดีต่อร่างกายนาง ดังนั้นเขาตั้งใจไหว้วานสหาย ให้น้องหญิงเขาส่งให้ลั่วชิงอินโดยใช้ชื่ออื่น

อย่างไรก็ตาม บัดนี้โสมถึงขั้นกลับมาอยู่ในมือของเขาสภาพเช่นนี้กระนั้นรึ?

“ข้าได้ยินมาว่าระยะนี้ชิงอินร่างกายไม่แข็งแรง เหตุใดเจ้าไม่มอบโสมร้อยปีนี้ให้นาง?”

ซ่งเยี่ยนโจวเอ่ยถามอย่างมิอาจอดกลั้น หรือว่าชิงอินรู้เรื่องนี้ถึงให้หวยหลี่นำของกลับคืนมา?

“ร่างกายพี่หญิงข้ายังไม่ต้องให้ท่านกังวล พวกเราย่อมดูแลนางได้เป็นอย่างดี”

ลั่วหวยหลี่ยังเผยสีหน้ารังเกียจดังเดิม “วันนี้ข้ามาก็เพื่อโยนหินลงบ่อซ้ำเติมเรื่องน่าขันของท่าน แต่เห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีตของพวกเรา นี่ถึงฝืนนำของขวัญแรกพบหน้ามาให้”