บทที่ 181

เมื่อคิดว่าจะต้องเรียกชายผู้นั้นว่า ‘พี่เขย’ เขาก็แทบอยากหนีออกจากบ้านให้รู้แล้วรู้รอดไป

“อย่างน้อยก็ดีกว่าเจ้าคนใจดำแบบท่าน!”

ลั่วหวยหลี่คิดแล้วก็ยิ่งโกรธ สมัยก่อนเขาชื่นชอบซ่งเยี่ยนโจวมากเท่าใด หลังจากนั้นก็ยิ่งเกลียดชังมากเท่านั้น ไม่มีใครดีสักคน!

ซ่งเยี่ยนโจวตกอยู่ในความเงียบ ไม่อาจโต้แย้งใดๆ

“เอาล่ะ ข้าจะไปแล้ว ท่านเองก็พักผ่อนให้ดี”

ลั่วหวยหลี่หันหลังเดินจากไป ในเมื่อคำที่ควรพูดก็พูดไปหมดแล้ว ที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาเถิด!

จนกระทั่งเดินมาถึงหน้าประตู ลั่วหวยหลี่จึงค่อยๆ หันกลับมามองซ่งเยี่ยนโจวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า

“แม้ท่านจะได้รับบาดเจ็บ ก็อย่าได้ปล่อยให้ตนเองจมอยู่ในความสิ้นหวัง ท่านได้รับบาดเจ็บจากสนามรบ ท่านเป็นวีรบุรุษ”

“พวกที่ไม่รู้จักคิดและพูดพล่อย ๆ จงอย่าใส่ใจ แม้ว่าท่านจะทำผิดต่อพี่หญิงของข้า และข้าเองก็เกลียดท่านเข้าไส้ แต่ข้ายังมองว่าท่านคือวีรบุรุษเสมอ ข้ามิเคยเปลี่ยนความคิดนี้”

ลั่วหวยหลี่จ้องมองซ่งเยี่ยนโจวด้วยสายลึกล้ำ

ความชื่นชมในวัยเยาว์นั้นมิใช่เรื่องโกหก เขาเคยยกย่องซ่งเยี่ยนโจวเป็นแบบอย่างในใจมาตลอด

หากว่า...เขาไม่ทำให้พี่หญิงต้องผิดหวัง

ซ่งเยี่ยนโจวมองชายหนุ่มตรงหน้า ภาพของเขาเริ่มทับซ้อนกับเด็กหนุ่มที่ยังมีความไร้เดียงสาในวันวาน ดวงตาของเขายังใสกระจ่างเช่นเดิม เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความชื่นชม

“พี่เยี่ยนโจว ในอนาคตข้าก็จะไปรบในสมรภูมิรบเหมือนท่าน และเป็นแม่ทัพใหญ่!”

หัวใจของเขาหนักราวหินพันชั่งถ่วงไว้

ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ก่อนจะกลายเป็นคำเพียงคำเดียว

“อืม”

เมื่อได้รับคำตอบนี้ ลั่วหวยหลี่ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ เงยหน้าขึ้นก่อนจะเดินจากไปอย่างมั่นใจ

เขารู้ดีว่าเมื่อซ่งเยี่ยนโจวรับปากแล้ว เขาก็จะไม่คิดสั้นอีก

คนที่เขาเคยนับถือชื่นชม จะเป็นคนขี้ขลาดไปได้อย่างไร?

ในขณะเดียวกัน สามคนที่แอบฟังอยู่ด้านหลังก็โผล่ออกมาทีละคน

ซ่งอี้อัน “อีกสองวัน”