บทที่ 182

เมื่อข่าวการหย่าร้างระหว่างซ่งเยี่ยนโจวและฝานซืออิ๋งแพร่ออกไป เรื่องราวก็กลายเป็นที่พูดถึงอย่างล้นหลามในหมู่ผู้คน

“ตระกูลซ่งนี่คงจบสิ้นแล้ว เดิมทีก็เป็นตระกูลที่รุ่งเรือง แต่ตอนนี้สิ ทั้งเลิกหมั้นก็มี หย่าร้างก็มี ซ่งฮูหยินก็เป็นหม้ายอยู่แล้วด้วย”

“ไม่รู้ว่าตระกูลซ่งทำกรรมอันใดไว้ ถึงไม่มีคู่ไหนที่อยู่ดีมีสุขได้เลย”

“ข้ารู้มาว่าซ่งรั่วเจินเป็นคนยุยงให้หย่าร้าง ลองคิดดูดี ๆ สิ ซ่งรั่วเจินเคยเป็นสหายกับจ้าวซูหว่าน พูดง่าย ๆ ก็คงเพราะนางตัวซวยคนนี้นั่นแหละ!”

ข่าวลือนี้แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลฝานยังช่วยเติมเชื้อไฟ พยายามอย่างหนักที่จะทำให้เรื่องแย่ลงไปอีก ทว่าซ่งรั่วเจินและครอบครัวกลับดูไม่ใส่ใจ ปล่อยให้ข่าวลือเหล่านั้นผ่านเลยไปโดยไม่สนใจแม้แต่น้อย

เพราะพวกเขายังมีเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าต้องจัดการ

แต่เมื่อฉินซวงซวงได้ยินข่าวพวกนี้ นางก็ยิ้มอย่างเบิกบาน ถึงแม้ต่อหน้าหลินจือเยว่ นางจะยังคงทำตัวเป็นสตรีที่อ่อนหวานและสงบเสงี่ยมตามปกติ

“ท่านพี่ แม่นางซ่งดูท่าทางจะยังมีใจให้ท่านไม่น้อย แม้ว่านางจะแสร้งทำเป็นตัดใจและถอนหมั้น แต่กลับกลายเป็นคนละคนไป”

“ซ่งเยี่ยนโจวก็กลายเป็นคนพิการ กำลังต้องการคนดูแล แต่นางกลับยุให้หย่ากันในตอนนี้ นางเคยคิดหรือไม่ว่าพี่ใหญ่ของนางจะเป็นอย่างไรต่อไป?”

หลินจือเยว่เดิมก็รู้สึกขัดเคืองใจที่เห็นตระกูลซ่งยังคงใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ในขณะที่บัดนี้เขาไม่เหลืออะไรเลย หลังจากที่ถูกปลดจากตำแหน่ง เขาแทบไม่กล้าออกจากบ้านเพราะกลัวจะเจอคนรู้จักแล้วถูกหัวเราะเยาะ

เมื่อได้ยินเรื่องตลกขบขันเกี่ยวกับตระกูลซ่ง เขากลับรู้สึกสาแก่ใจไม่น้อย

ซ่งรั่วเจินเพราะความรักที่แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียด ทำให้เขาพังพินาศ แต่ตัวนางเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนักมิใช่หรือ?

พยายามทำร้ายผู้อื่น แต่สุดท้ายก็เจ็บทั้งศัตรูและตัวเอง เกรงว่าในช่วงหลายวันที่ผ่านมาคงนอนร้องไห้ด้วยความเสียใจอยู่ในจวนกระมัง

“นางเสียคู่หมั้นที่ดีอย่างข้าไป ย่อมต้องทำใจยอมรับไม่ได้ แต่เมื่อก่อนข้าก็ไม่คิดว่านางจะดื้อดึงถึงเพียงนี้ เจ้าคิดดูสิว่านางทำไปเพื่ออะไร?”

ฉินซวงซวงเห็นว่าหลินจือเยว่พูดด้วยความย่ามใจ จึงอดไม่ได้ที่จะถาม “หากตอนนี้ซ่งรั่วเจินยอมเปลี่ยนใจ ท่านจะยังอยากแต่งกับนางอยู่หรือไม่?”