บทที่ 21

ซ่งรั่วเจินหัวเราะเยาะในใจ ตอนที่อ่านนิยายนางก็รู้สึกว่าตระกูลหลิ่วทั้งตระกูลไม่ใช่คนดี หลิ่วเฟยเยี่ยนกล้ากระทำการอย่างโจ่งแจ้งก็เพราะอาศัยการสนับสนุนจากตระกูลหลิ่ว

ตอนแรกแม่ของนางก็เคยไม่พอใจ แต่ใครจะคิดว่าตระกูลนี้ลำเอียงมากนัก มักจะพูดตลอดว่าหลิ่วเฟยเยี่ยนเป็นน้องสาวแท้ ๆ ในฐานะพี่สาวควรดูแลน้องให้มาก ทั้ง ๆ ที่ผู้ที่ตกที่นั่งลำบากคือท่านแม่ของนาง ทว่าสุดท้ายกลับถูกตำหนิว่าจิตใจแคบ

หลายปีที่ผ่านมานี้ เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งจนเป็นปกติ เมื่อปิดประตูพูดคุยกัน ก็จะทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก ไม่แน่ว่าอาจจะถูกใส่ร้ายซ้ำอีกด้วย

“จะเป็นการดูถูกได้อย่างไร? เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคนมากมายเช่นนี้ ท่านน้าก็บอกแล้วว่านางโดนใส่ความ แน่นอนว่าต้องให้ทุกคนได้รับรู้ความจริงเพื่อไม่ให้เกิดการเข้าใจผิด ข้าหวังดีต่อท่านน้าจริง ๆ นะเจ้าคะ!”

ซ่งรั่วเจินมีสายตาใสบริสุทธิ์ ท่าทางจริงใจจนแม้แต่หลิ่วซวี่หยางก็ยังคล้อยตาม แต่ในใจเขารู้ดีว่าไม่มีการใส่ความอะไรทั้งนั้น

“เจตนาดีของเจ้า ตารู้ดี เพียงแต่น้าของเจ้าเป็นสตรี หากมีข่าวลือออกไป...”

“ข้าก็อยากฟังเหตุผลเหมือนกัน ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าตระกูลหลิ่วและตระกูลฉินสนิทกันถึงเพียงนี้ อีกอย่างสาวใช้ของแม่นางซ่งก็ถูกซื้อตัวไป หากไม่ใช่ฮูหยินซุนสั่งการ ก็ต้องเป็นตระกูลฉินที่ใช้ประโยชน์ จะต้องกล่าวให้ชัดเจน”

สายตาของฉู่จวินถิงกวาดผ่านหลิ่วเฟยเยี่ยนและคนอื่น ๆ เห็นหลิ่วซวี่หยางทำท่าจะพูดก็ขัดจังหวะทันที

“นายท่านจ้าวอย่ากังวล มีข้าอยู่ที่นี่แล้ว ย่อมให้ความยุติธรรมแก่พวกเจ้า”

หลิ่วซวี่หยางที่ถูกขัดจังหวะพูด จ้องไปทางหลิ่วเฟยเยี่ยนด้วยสายตาเกรี้ยวกราด เรื่องที่เจ้าก่อขึ้นมา เจ้าก็จัดการเองเสีย!

“ข้า...ข้า...” หลิ่วเฟยเยี่ยนตกใจสุดขีด สายตาของนางหันไปมองฉินซวงซวงโดยไม่รู้ตัว

ฉินซวงซวงรีบจ้องนางกลับด้วยสายตาข่มขู่ หากกล้านำเรื่องนี้มาพาดพิงถึงนาง หลิ่วเฟยเยี่ยนได้จบสิ้นแน่!