บทที่ 22

ฉู่จวินถิงมองเห็นความหมายแฝงในสายตาของซ่งรั่วเจิน รอยยิ้มในดวงตาเขาลุ่มลึกขึ้น “แน่นอน”

ช่วยแล้วก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด เขาก็อยากจะดูว่าเรื่องขับขันเรื่องนี้ ตระกูลหลิ่วและตระกูลฉินจะอธิบายอย่างไร

เพ่ยหลานเดิมไม่เชื่อคำพูดของซ่งรั่วเจิน เพราะมีหลิ่วเฟยเยี่ยนและแม่นางฉินหนุนหลัง นางจึงไม่จำเป็นต้องกลัวซ่งรั่วเจินที่ดูอ่อนปวกเปียก

แต่เมื่อเห็นท่านอ๋องพูด นางจึงตระหนักว่าเรื่องที่ตนจะถูกตีจนตายอาจเป็นเรื่องจริง ในใจให้หวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

“พูดมา ใครกันแน่ที่ซื้อตัวเจ้า?” ซ่งรั่วเจินถามอย่างเย็นชา

เพ่ยหลานเห็นว่าหลิ่วเฟยเยี่ยนและฉินซวงซวงไม่สนใจนาง จึงกัดฟันพูดว่า “ไม่เกี่ยวกับฮูหยินและแม่นางฉิน ข้าไม่ได้ถูกพวกเขาซื้อตัว”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลิ่วเฟยเยี่ยนและฉินซวงซวงต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขอแค่นางไม่บอกว่าพวกเขาเป็นคนซื้อตัวก็พอ

ทั้งสองคนมองซ่งรั่วเจินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความได้ใจ คิดว่านางจะไม่มีทางออกแล้ว!

“ดี งั้นก็ลากออกไปตีจนตายเสีย!”

สีหน้าของซ่งรั่วเจินไม่เปลี่ยน ดูเหมือนจะไม่แปลกใจเลย “หวังหลู่ เจ้าไปคุมเอง ห้ามใครยุ่งเกี่ยว ตีให้ตายแล้วนำไปโยนทิ้งที่หลุมฝังศพรวมในป่าช้า”

หวังหลู่เป็นนักเลงที่ซ่งรั่วเจินพามาจากตระกูลซ่ง รูปร่างดุดัน ทั้งร่างเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ คนทั่วไปเห็นแล้วล้วนไม่กล้ายุ่ง ทั้งยังเป็นคนที่ภักดีต่อตระกูล

“ขอรับ คุณหนู”

หวังหลู่เดินขึ้นมาลากแขนเพ่ยหลานออกไป ท่าทางสบาย ๆ เช่นนั้นราวกับกำลังถือลูกไก่ก็ไม่ปาน

“ปล่อยข้านะ!” เพ่ยหลานดิ้นรน

“เพียะ! ใกล้ตายแล้วยังจะมีสิทธิ์พูดอีกหรือ?”