บทที่ 23

“หยุดเดี๋ยวนี้!” ซ่งรั่วเจินยกมือขึ้นขัดจังหวะหลินจือเยว่

“จวนโหวของเจ้าจะให้ใครแต่งเข้าก็เรื่องของเจ้า ข้าไม่สนใจและข้าก็หวังว่าเจ้าสองคนจะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าผมขาวโพลน แต่พวกเจ้ามาหาเรื่องข้าโดยไม่มีเหตุผล นั่นต่างหากที่เป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง!”

“ทำไมเล่า? ความรักของพวกเจ้าก็ดีอยู่แล้วยังต้องให้ข้าแต่งเข้าไปเพื่อเป็นสักขีพยานอีกหรือ? สมองมีปัญหาหรือไร?”

“แม่นางฉินก็น่าขันแท้ นางคิดว่าตัวเองไม่มีความสามารถที่จะเป็นฮูหยินเอกหรือ? ข้าก็ถอนหมั้นแล้ว เจ้าก็ยังมาขอให้ข้ากลับไป ฮูหยินเอกที่ศักดิ์เท่าเทียมก็แค่ชื่อเรียกหรูหรา สุดท้ายก็เป็นแค่ฮูหยินรอง”

“ใช้ชีวิตมาถึงเพียงนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นคนไม่อยากเป็นฮูหยินเอก แต่อยากเป็นฮูหยินรองใจแทบขาด!”

ซ่งรั่วเจินเปลี่ยนทิศทางของคำพูด “หรือว่า... จวนหลินโหวขาดแคลนจนกระทั่งจ่ายเงินให้คนใช้ไม่ได้ แม่นางฉินไม่มีสินสอดมากพอที่จะเสริมให้ จึงหวังให้ข้าแต่งเข้าไปเพื่อให้พวกเจ้าสามารถใช้เงินข้าได้อย่างสุขสมหวังทั้งสองคน?”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้! ก่อนหน้านี้ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมฉินซวงซวงถึงอยากให้ซ่งรั่วเจินกลับไป ที่แท้ก็เพราะเรื่องเงิน!”

“ใครจะไม่รู้ว่าตระกูลซ่งร่ำรวย ขนาดบุตรีตระกูลซ่งออกจากจวนหลินโหวแล้ว จวนหลินโหวก็เหลือเพียงลานโล่ง ๆ และยังเป็นหนี้อีกมากมาย”

สีหน้าของหลินจือเยว่เปลี่ยนไป ในใจของเขา ซ่งรั่วเจินเป็นเพียงหญิงสาวที่ขาดเขลาเบาปัญญา แม้จะได้รับการยกย่องจากทุกคนในเมืองหลวง นั่นก็เพียงเพราะตระกูลซ่งมีอำนาจและทรัพย์สินมากมาย เขาไม่เคยคิดว่านางจะมองทะลุทุกอย่าง คิดเพียงว่านางกำลังทำตัวเอาแต่ใจก็เท่านั้น

ในขณะนี้เรื่องราวถูกเปิดเผยออกมาทั้งหมด หัวใจของเขากลับเต้นแรงด้วยความกังวล

“พูดจาเหลวไหล ข้าก็เพียงทำตามสัญญาหมั้นหมาย ซวงซวงก็ไม่ต้องการให้ข้าเป็นคนที่ไร้ความซื่อสัตย์ เจ้าใส่ร้ายพวกเราได้อย่างไร?”

“คำพูดที่ดูดีเช่นนี้ โปรดหลินโหวเก็บไว้ให้ตัวเองเถิด หากท่านสนใจการหมั้นหมายนี้จริง ๆ หลังจากที่ท่านฝากทั้งตระกูลให้ข้าดูแลแล้วก็คงไม่ไปเที่ยวเล่นคลุกคลีกับหญิงอื่นหรอกกระมัง พูดอย่างทำอย่าง”