บทที่ 223

เหยาจิ่นเฉิงตวัดสายตามองซ่งเยี่ยนโจว “สมัยที่ยังแข็งแรงไม่พิการก็ทำผิดต่อชิงอิน ตอนนี้กลายเป็นคนพิการไม่มีโอกาสยืนขึ้นมาได้อีกแล้ว ยังจะมาทำให้นางเสียเวลาชีวิตอีก”

“ซ่งเยี่ยนโจว ชิงอินติดค้างอะไรเจ้ากันแน่ เจ้าถึงได้เอาแต่ทำร้ายนางครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นนี้?”

“ขาของข้าสามารถรักษาให้หายดีได้ ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าเป็นห่วง” แววตาซ่งเยี่ยนโจวเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง “กลับเป็นเจ้าเสียอีก ได้ยินว่าตอนภรรยาคนก่อนเสียชีวิต บนตัวมีบาดแผลอยู่หลายแห่งเลยนี่”

ใบหน้าเหยาจิ่นเฉิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร?”

สวี่ซืออี้ก้าวเข้ามาขวางเหยาจิ่นเฉิงไว้ข้างหลัง หัวเราะเยาะเอ่ยว่า “ซ่งฮูหยิน ถึงพวกท่านริษยาจิ่นเฉิงก็ไม่ควรปั้นน้ำเป็นตัวมาใส่ร้ายกันแบบนี้ จะต่ำช้าเกินไปแล้ว!”

“ความจริงเป็นอย่างไรย่อมสามารถตรวจสอบได้ไม่ช้าก็เร็ว” ซ่งเยี่ยนโจวสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เขาหันไปทางเยี่ยนชิงอวี้ “ท่านป้า หวังว่าท่านจะตรวจสอบให้ดี อย่าให้ชิงอินแต่งให้ผิดคน”

เยี่ยนชิงอวี้ขมวดคิ้ว “คุณชายเหยาดีต่อภรรยาคนก่อนอย่างมากมาโดยตลอด เรื่องนี้ทุกคนล้วนทราบดี”

“ท่านแม่ เรื่องที่เหยาจิ่นเฉิงทำให้หวงโต้วตาย ท่านลืมไปแล้วหรือ?” ลั่วหวยหลี่รีบเอ่ย

เหยาจิ่นเฉิงมีสีหน้าอับจนปัญญา “ปีนั้นเป็นเพราะข้าอายุน้อยเกินไป เพราะทะเลาะกับเจ้าถึงได้ทำเรื่องแบบนั้นลงไป ข้าเป็นฝ่ายผิดจริงๆ ข้ารู้สึกเสียใจมาก”

ลั่วหวยหลี่ไม่เชื่อถือแม้แต่น้อย “แค่ทะเลาะกันยังทำเรื่องโหดร้ายเช่นนี้ ผู้ใดจะไปรู้ว่าถ้าท่านทะเลาะกับพี่หญิงรองของข้าแล้วจะทำเรื่องอันใดออกมา?”

“หวยหลี่!” เยี่ยนชิงอวี้ตำหนิ “ตอนอายุยังน้อยจะทำผิดพลาดไปก็เป็นเรื่องธรรมดา วันนี้ย่อมไม่ทำอีกแล้ว”

“ท่านป้า เรื่องนั้นเป็นความผิดของข้าเอง หวยหลี่จะตำหนิข้าก็เป็นเรื่องธรรมดา ต่อไปข้าจะใช้การกระทำพิสูจน์ทุกอย่างเอง”

ท่าทางเหยาจิ่นเฉิงเต็มไปด้วยความจริงใจ ทำให้คนไม่อาจจับผิดได้เลย

“ต่อให้ชิงอินไม่ยินดีอยู่กับข้าก็ไม่เป็นไร ความจริงใจของข้าฟ้าดินเป็นพยาน กลับเป็นซ่งเยี่ยนโจวเสียอีก”