บทที่ 224

“เดิมพันอะไร?”

เหยาจิ่นเฉิงหัวเราะหยัน ตอนนี้ซ่งรั่วเจินมีชื่อเสียงในเมืองหลวงไม่น้อย หลังถอนหมั้นไม่เพียงแต่ไม่ทำตัวสงบเสงี่ยม แต่กลับเหิมเกริมกว่าเดิม

“เดิมพันกับร้านขายสมุนไพรของตระกูลเหยาก็แล้วกัน ถ้าพี่ใหญ่ของข้าสามารถยืนขึ้นได้จะต้องยกร้านขายสมุนไพรร้านนั้นให้พวกข้า!”

เห็นซ่งรั่วเจินไม่เกรงอกเกรงใจขนาดนี้ อ้าปากก็คิดจะเอาร้านขายสมุนไพรของตระกูลเหยา สวี่ซืออี้อดจะร้อนใจไม่ได้ “เฉิงเอ๋อร์ กิจการร้านขายสมุนไพรทำกำไรที่สุดแล้วนะ!”

ซ่งเยี่ยนโจวกับหลิ่วหรูเยียนเข้าใจว่าเหตุใดซ่งรั่วเจินจึงเลือกร้านขายสมุนไพร ซ่งรั่วเจินเชี่ยวชาญการค้าขายเป็นทุนเดิม เคยจับการค้าขายในเมืองหลวงมาหลายประเภทแล้ว มีเพียงกิจการร้านขายสมุนไพรเท่านั้นที่ยังเป็นรองตระกูลเหยา

หากร้านขายสมุนไพรของตระกูลเหยากลายเป็นของพวกตน เช่นนั้นพวกเขาก็จะกลายเป็นผู้ค้าสมุนไพรรายใหญ่ที่สุดของเมืองหลวง

“ท่านแม่ ไม่ต้องกังวล หมอแทบทั้งเมืองหลวงล้วนไปดูอาการที่จวนตระกูลซ่งหมดแล้ว หรือท่านเชื่อคำพูดของพวกเขา?”

ดวงตาเหยาจิ่นเฉิงฉายแววมาดมั่น “ได้ ถ้าพวกเจ้าทำไม่ได้ก็ต้องยกร้านขายเครื่องประดับของตระกูลซ่งให้พวกข้า!”

สวี่ซืออี้ได้ยินเช่นนั้นก็นึกยินดี เครื่องประดับของตระกูลซ่งคุณภาพดีมาแต่ไหนแต่ไร นางโปรดปรานอย่างมาก เฉิงเอ๋อร์ช่างรู้ใจนางจริงๆ!

“ได้!”

ตอนที่ลั่วกั๋วกงกลับมาก็เจอฉู่อ๋องเข้าพอดี ทราบว่าฉู่อ๋องมาเยี่ยมลั่วชิงอินก็รู้สึกยินดีเหลือจะกล่าว

“ท่านอ๋อง ลูกสาวกระหม่อมแค่เป็นไข้หวัด ท่านมาเยี่ยมเช่นนี้ช่างเป็นวาสนาของนางยิ่งนัก”

“ข้าแค่มาเป็นเพื่อนสหาย คนเพิ่งเข้าไปเมื่อครู่นี้เอง” ฉู่จวินถิงกล่าว

ลั่วกั๋วกงรู้สึกประหลาดใจ คนที่มาเยี่ยมลูกสาววันนี้ก็มีแค่เหยาจิ่นเฉิง หรือเขาจะเป็นสหายกับฉู่อ๋อง?

เมื่อคนทั้งสองเข้าไปในจวนก็ได้ยินคำตอบรับเดิมพันของสวี่ซืออี้พอดีจึงขมวดคิ้วเอ่ย “นี่มันเหลวไหลชัดๆ”

คนทั้งหลายหันมาเห็นลั่วกั๋วกงกับฉู่จวินสิงมาด้วยกันก็รีบแสดงคารวะ “คารวะฉู่อ๋อง”