บทที่ 235

“ฉู่อ๋องเสด็จแล้ว!”

ไม่รู้ว่าเสียงผู้ใดตะโกนขึ้น ทุกคนจึงหันไปมองเป็นตาเดียว เห็นเพียงฉู่จวินถิงและคณะกรรมการคุมสอบในวันนี้เดินเข้ามาด้วยกัน

เขาสังเกตเห็นซ่งรั่วเจินได้แทบจะทันที

นางแต่งกายเรียบร้อยอย่างยิ่ง สวมชุดกระโปรงสีชมพูอ่อน ปักแต่งด้วยสีเหลืองนวลในบางจุด ทำให้นางดูอ่อนหวานและน่าเอ็นดูเป็นอย่างยิ่ง

คล้ายว่าจะมีเพียงเมื่อยืนอยู่ข้างกายพี่ชายเท่านั้น ที่จะดูเรียบร้อยและเชื่อฟังเสมอๆ แตกต่างจากท่าทีเฉียบคมดุดันที่นางแสดงออกยามต่อกรกับผู้อื่น เรียกได้ว่าเป็นหน้ากากสองด้าน ทว่าน่ารักอยู่ไม่น้อย

“อี้อัน นี่เจ้า...?”

อาจารย์เว่ยผู้เคร่งขรึมเมื่อมองเห็นซ่งอี้อันเข้าก็พลัน ดวงตาทอประกายแววประหลาดใจ

ต่อมาเหล่าบัณฑิตทั้งหลายของสำนักศึกษาหลวงก็ได้เห็นว่าอาจารย์เว่ยผู้ที่มักจะเคร่งขรึมและเข้มงวดอยู่เสมอ กลับเดินแล่นฉิวพุ่งตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของซ่งอี้อันโดยฉับพลัน

“อี้อัน ดวงตาของเจ้าหายดีแล้วหรือ?”

อาจารย์เว่ยโบกมือไปมาที่ตรงหน้าของซ่งอี้อัน ตาเฒ่าหัวโบราณที่เคยเป็นคนเคร่งขรึม ยามนี้กลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความดีใจ

ซ่งอี้อันทำความเคารพอย่างนอบน้อม “คารวะท่านอาจารย์ ดวงตาของข้าหายดีแล้วขอรับ”

“ดี ดียิ่ง!” อาจารย์เว่ยตบไหล่ซ่งอี้อันด้วยความยินดี “ข้ารู้สวรรค์มิตัดหนทางคนเราจนขาด ความสามารถของเจ้ามีหรือจะให้เสียเปล่าได้?”

“ตั้งใจทำข้อสอบให้ดี ข้าคาดหวังผลลัพธ์จากเจ้า!”

“ขอบคุณขอรับ ท่านอาจารย์”

คณะกรรมการคุมสอบเห็นภาพเช่นนี้เข้าก็อดประหลาดไม่ได้เช่นกัน พวกเขาต่างรู้ดีถึงความสามารถของซ่งอี้อัน และรู้ว่า

เพราะเรื่องสองตามืดบอดจนไม่อาจเข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ผลิได้ ทำเอาช่วงนี้อาจารย์เว่ยถอนหายใจไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

นึกไม่ถึงว่า...บัดนี้จะรักษาจนหายได้แล้ว!