บทที่ 236

“เดิมทีข้านัดหมายเขาไว้ดีแล้วว่าวันนี้จะมาส่งเขาที่สนามสอบ แต่ยามข้าไปถึงพบว่าเขาออกจากบ้านเร็วกว่าเวลานัดหมาย ระหว่างเดินทางมานี้ข้าก็ไม่เห็นเขา”

“ได้ยินคนในจวนสกุลอวิ๋นพูดว่า วันนี้เฉิงเจ๋อและเนี่ยนชูจู่ๆ ก็เปลี่ยนเส้นทาง ไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุใด”

สวีเฮ่ออันขมวดคิ้วแน่น เขารู้จักอวิ๋นเฉิงเจ๋อมาหลายปี รู้อุปนิสัยใจคอของเขาดีมาก แต่ไหนแต่ไรมาระแวดระวัง ไม่มีวันมาสายในวันสำคัญเช่นนี้

ซ่งรั่วเจินได้ฟังคำพูดของสวีเฮ่ออัน กวาดตามองทางฉินซวงซวง หลังเห็นใบหน้าประดับยิ้มลำพองใจของฝ่ายหลัง พลันเข้าใจแล้ว

ชาติก่อนเพราะอวิ๋นเฉิงเจ๋อปฏิเสธอวิ๋นเนี่ยนชูไม่ให้มาส่งเขาที่สนามสอบ ดังนั้นอวิ๋นเนี่ยนชูจึงตามหลังมาเงียบๆ คิดไม่ถึงว่าถึงขั้นได้พบพวกบ้าตัณหาระหว่างทาง เกือบถูกลวนลามไปแล้ว

อีกฝ่ายมีคนมาก ส่วนอวิ๋นเฉิงเจ๋อได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยเหลืออวิ๋นเนี่ยนชู นี่ถึงพลาดการสอบฤดูใบไม้ผลิไป

หลังผ่านเรื่องนี้ไปแล้ว อวิ๋นเนี่ยนชูก็รู้สึกผิดมาก ปักใจว่าทั้งหมดล้วนเป็นความรับผิดชอบของนาง

บัดนี้มองดูแล้ว...เห็นได้ชัดว่านี่คืออุบายของสกุลฉิน!

ซ่งอี้อันตาบอดทั้งสองข้าง ไม่สามารถประชันขันแข่งกับฉินเซี่ยงเหิงได้ นี่ถึงทำให้อวิ๋นเฉิงเจ๋อเองก็ไม่สามารถมาเข้าร่วมได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ ฉินเซี่ยงเหิงก็มีโอกาสโดดเด่นขึ้นมามากที่สุด

เพียงแต่นางบอกกล่าวเนี่ยนชูเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว วันนี้เปลี่ยนเส้นทางน่าจะไม่ได้เผชิญหน้า เหตุใดยังพบปัญหาอีกเล่า?

คิดไปคิดมา คนผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสมองของนางอย่างเชื่องช้า

อวิ๋นซีหว่าน!

“แม่นางซ่ง แต่ไหนแต่ไรมาเจ้าและพี่น้องสกุลอวิ๋นล้วนเป็นสหายที่ดีต่อกันมิใช่หรือ? ยังไม่รีบไปตามหาอีกกระนั้นรึ?” ฉินซวงซวงพูดเย้ยหยัน

ซ่งรั่วเจินมองนางสายตาเฉยเมยแวบหนึ่ง “หลินฮูหยิน เหตุใดข้าดูแล้วเจ้าคล้ายกำลังมีความสุขในคราวเคราะห์ของผู้อื่นกันเล่า?”

“พูดไปแล้ว ก่อนนี้พวกเจ้าถูกขังคุกก็ช่างเถอะ ตอนนี้ล้วนออกมาแล้ว ตกลงจะคืนเงินที่ติดค้างข้ายามใด?”

“หากไม่รีบคืน ข้าจะยึดจวนสกุลหลินกลับมา แม้จวนเก่าขายไม่ได้ราคา แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย”