บทที่ 237

ซ่งรั่วเจินถลันขึ้นไปต้อนรับ สำรวจอวิ๋นเนี่ยนชูอย่างกังวล “เนี่ยนชู เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?”

อวิ๋นเนี่ยนชูตาแดงเรื่อ เห็นได้ชัดว่าตกใจหวาดผวา “ข้าไม่เป็นไร แต่ญาติผู้พี่ได้รับบาดเจ็บ เมื่อวานหลังข้าได้รับข่าวจากเจ้าก็บอกญาติผู้พี่”

“เช้าวันนี้พวกเราตั้งใจเปลี่ยนแปลงเวลาและเส้นทาง ใครคาดคิด อีกฝ่ายพบว่าพวกเราระแคะระคายแล้วก็คล้ายเสียสติไป ไล่ตามมาโดยตรง”

“ล้วนต้องโทษข้า ข้าวิ่งช้าเกินไป ไม่ระวังจึงหกล้ม นี่ถึงทำให้ญาติผู้พี่ต้องเดือดร้อน”

ได้ยินดังนั้นซ่งรั่วเจินก็เข้าใจแล้ว บัดนี้สกุลฉินมีอวิ๋นซีหว่านเป็นหนอนบ่อนไส้คนหนึ่ง ย่อมรู้เบาะแสของพวกอวิ๋นเนี่ยนชูเป็นอย่างดี

บัดนี้วางแผนทุ่มสุดตัว ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องทำให้อวิ๋นเฉิงเจ๋อไม่สามารถเข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ผลิให้ได้

“นี่ก็มาทันแล้วมิใช่หรือ? เจ้าอย่าร้อนใจ ข้าไปดูบาดแผลของญาติผู้พี่เจ้าก่อน”

ซ่งรั่วเจินเอ่ยปลอบอวิ๋นเนี่ยนชู นี่ถึงมาหยุดข้างกายอวิ๋นเฉิงเจ๋อ มองบาดแผลบนหน้าผาก แม้แตกไปหนึ่งที่ แต่ไม่นับว่าร้ายแรง บนตัวเองก็ล้วนเป็นผิวหนังภายนอกได้รับบาดเจ็บเท่านั้น

โชคดีจริงๆ

“ข้าจะช่วยท่านจัดการบาดแผล”

ซ่งรั่วเจินยื่นยาให้ “นี่คือยาบำรุงที่ข้าทำขึ้น ท่านได้รับบาดเจ็บ ยังต้องไปเข้าสอบฤดูใบไม้ผลิอีก กินแล้วจะส่งผลดีต่อท่าน”

อวิ๋นเฉิงเจ๋อมองยาในมือ สายตาเปี่ยมความสงสัย แม่นางซ่งทำยาเป็นตั้งแต่เมื่อไรกัน?

“เจ้าวางใจได้ น้องหญิงห้าเรียนวิชาแพทย์เพื่อรักษาอาการป่วยของข้าโดยเฉพาะ ดูสิ ตาของข้าก็หายดีแล้ว”

“ยานี้มีประสิทธิภาพไม่ธรรมดา น้องหญิงห้าตั้งใจทำเพื่อข้า ไม่มอบให้คนทั่วไปหรอกนะ!” ซ่งอี้อันพูดหยอกล้อขึ้นมา

อวิ๋นเฉิงเจ๋อตกตะลึงขึ้นมาทันใด หันมองทางซ่งอี้อันอย่างตกตะลึงพรึงเพริด โบกมือ “ตาเจ้ามองเห็นแล้วรึ?”