บทที่ 238

ฉินเซี่ยงเหิงย่อมนึกถึงจุดนี้ เดิมทีเขาก็เกือบหมดโอกาสเข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ผลิไปแล้ว โชคดีท่านตาออกหน้าช่วยเขา นี่ถึงสามารถเข้าร่วมต่อไปได้

หากเรื่องนี้เกี่ยวพันมาถึงเขา เขาต้องจบสิ้นแล้วจริงๆ!

“เจ้าจงคิดหาทางจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามไม่ให้สืบสาวราวเรื่องมาถึงข้า เข้าใจหรือไม่?”

สายตาฉินเซียงเหิงเย็นชา เขายังมีอนาคตยิ่งใหญ่เกรียงไกร ไฉนเลยจะสามารถปล่อยให้ตัวโง่งมเหล่านี้ขัดขวางได้?

ฉินซวงซวงเห็นเขาโยนความรับผิดชอบทั้งหมดลงบนศีรษะตน เกิดความไม่พอใจภายในใจ แต่เพื่อทำให้อารมณ์ของฉินเซี่ยงเหิงสงบลง จึงพยักหน้ารับ

“ท่านวางใจเถอะ ข้าและท่านพ่อท่านแม่จะหาทางจัดการเรื่องภายนอกเอง ท่านวางใจเข้าร่วมการสอบก็พอ”

ซ่งรั่วเจินช่วยอวิ๋นเฉิงเจ๋อรักษาบาดแผลอย่างคล่องแคล่ว นี่ถึงมองส่งซ่งอี้อันและอวิ๋นเฉิงเจ๋อเข้าสนามสอบไปพร้อมกัน

“ท่านอาจารย์ ญาติผู้พี่ข้าได้รับบาดเจ็บ หวังว่าพวกท่านจะดูแลมากสักหน่อยนะเจ้าคะ” ภายในสายตาอวิ๋นเนี่ยนชูเปี่ยมกังวล โค้งคำนับให้อาจารย์

“วางใจเถอะ ข้าจะระวังให้ดี” อาจารย์เว่ยพยักหน้ารับปาก

จากนั้นเหล่าบัณฑิตต่างพากันเข้าสนามสอบ คนภายนอกเองก็พากันแยกย้ายแล้ว

“พี่สาม พวกท่านจับคนได้หรือไม่?” ซ่งรั่วเจินเอ่ยถาม

ซ่งจืออวี้พยักหน้า “จับได้สองสามคน ส่งไปที่ศาลาว่าการซุ่นเทียนโดยตรงแล้ว ข้าจำเรื่องที่เจ้ากำชับไว้ก่อนหน้านี้ได้ เมื่อครู่มิได้พูดเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคนให้ชัดเจน”

“ศาลาว่าการซุ่นเทียนให้ความสำคัญต่อเรื่องนี้มากนัก ยิ่งไปกว่านั้นข้าดูแล้วสองสามคนนั้นก็มิใช่คนซื่อสัตย์ภักดีอะไร น่าจะสารภาพเร็วๆ นี้”

สาเหตุที่เมื่อครู่ไม่ได้พูดออกไปต่อหน้าคนมากมายเพียงนั้น เพราะกังวลหลังพูดออกไปแล้ว พวกฉินซวงซวงจะเคลื่อนไหวในทันที

บัดนี้พวกเขาไม่แน่ใจสถานการณ์ ย่อมไม่ร้อนใจเพียงนั้น ยังต้องหาเวลาไปสืบสถานการณ์

ยามพวกเขารู้ตัว ทั้งหมดก็ไม่ทันท่วงทีแล้ว