บทที่ 282

“ฉู่อ๋องเป็นใครกัน? ก่อนที่จะแต่งงานฉินซวงซวงก็อาจเอื้อมไม่ถึง ตอนนี้แต่งงานแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะยังไม่ตัดใจอีก”

“มิน่าแม่นางซ่งถอนหมั้นไปแล้ว ตระกูลหลินก็ยังตามหาเรื่องครั้งแล้วครั้งเล่า ที่แท้ตัวการไม่ใช่หลินจือเยว่ แต่เป็นฉินซวงซวงนี่เอง!”

“จุ๊ๆ ช่างไร้ยางอายโดยแท้ ครอบครัวแม่ทัพฉินเรียกได้ว่าผู้ใหญ่ประพฤติไม่ชอบอย่างไร ผู้เยาว์ก็เป็นอย่างนั้น ตอนที่ฉินฮูหยินแต่งเข้าจวนก็ไม่ได้มีศักดิ์ศรีนัก ดูซิ ลูกสองคนที่นางให้กำเนิดมาก็ยังประพฤติตัวเสื่อมเสียกันทั้งคู่”

ทันใดนั้น เรื่องราวในอดีตที่กู้อวิ๋นเวยกับแม่ทัพฉินมาลงเอยกันได้อย่างไรก็ถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง ความไร้ยางอายของฉินเซี่ยงเหิงและฉินซวงซวงก็สามารถเข้าใจได้ไม่ยากเลย

“เหยาจิ่นเฉิง สิ่งที่ฉินซวงซวงพูดเป็นเรื่องจริงงั้นรึ?”

ซ่งรั่วเจินมองไปทางเหยาจิ่นเฉิง ตอนนี้เดิมก็เป็นละครที่สุนัขกับสุนัขกัดกันเอง นางไม่ถือสาถ้าจะต้องดูสกุลหลินและสกุลเหยาฉีกหน้ากัน

สีหน้าของเหยาจิ่นเฉิงมืดครึ้มดุจสายน้ำ ตอนนี้เขาตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคลายไม่ออกเสียแล้ว

ถ้ายอมรับว่านี่เป็นเรื่องจริง สกุลซ่งคงไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่ นอกจากจะต้องแบกรับชื่อเสียว่าเป็นพวกเสเพลที่หน้าไหว้หลังหลอก ยังจะต้องแบกรับคำปรามาสว่าชั่วช้าสามานย์อีกด้วย

ดังนั้น เขามีตัวเลือกเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

“จะเป็นเรื่องจริงได้อย่างไร?”

คิ้วของเหยาจิ่นเฉิงขมวดแน่น สายตาที่มองฉินซวงซวงเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

“เจ้าเป็นคนเดินเข้ามาเสนอตัวเองชัดๆ บอกว่ามีใจให้ข้า อยากมีความสุขกับข้า ข้าถึงได้เผลอตัวไปแบบนั้น...”

“เจ้าทนความเหงาไม่ไหวเอง พอเรื่องแดงขึ้นมาก็คิดจะโยนความผิดมาให้ข้า จะมีเรื่องดีขนาดนั้นได้อย่างไรกัน?”

ฉินซวงซวงสีหน้าเปลี่ยนแปลง กล่าวด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านใจ “เจ้าเป็นคนหลอกลวงข้าเองชัดๆ เจ้าทำลายความบริสุทธิ์ของข้า!”