บทที่ 283

พิสูจน์ชัดว่าสิ่งที่ฉินซวงซวงพูดเป็นไปได้อย่างมากว่าจะเป็นเรื่องจริง!

ความบริสุทธิ์ของฉินซวงซวงถูกย่ำยีไม่มีใครสนใจ แต่เหยาจิ่นเฉิงเจ้าเดรัจฉานคนนี้กลับหมายตาน้องสาวของตนเอง นั่นเท่ากับรนหาที่ตาย!

ตอนที่สวี่ซืออี้มาเพื่อสอบถามก็ได้ยินฉินซวงซวงร่ำร้องเสียงแหลมว่าเหยาจิ่นเฉิงทำลายความบริสุทธิ์ของตนเองและต้องการจะแจ้งความ นางยังจะอยู่เฉยได้อีกหรือ?

“นังแพศยา หลายวันก่อนเจ้าเทียวมานวยนาดอยู่หน้าเฉิงเอ๋อร์ ข้าก็ดูออกแล้วว่าเจ้าไม่ใช่คนดีอะไร!”

“เปลี่ยนวิธีมาขึ้นเตียงของเฉิงเอ๋อร์ ตอนนี้พอถูกจับได้ก็คิดจะมาปรักปรำกันอีก? เจ้านับเป็นตัวอะไร? เฉิงเอ๋อร์ของข้าเป็นคนที่เจ้ามาใส่ร้ายได้ตามอำเภอใจอย่างนั้นรึ?”

ทุกคนเห็นสวี่ซืออี้พราดพราดเข้ามาแล้วเงื้อมือตบฉาด จากนั้นก็กระชากผมฉินซวงซวงดึงทึ้งทันที

“ผู้หญิงมักง่ายอย่างเจ้า ข้าเคยเห็นมานักต่อนักแล้ว ตนเองไม่รักนวลสงวนตัว พอเกิดเรื่องก็อยากโยนความผิดให้คนอื่น!”

“เฉิงเอ๋อร์ของข้าต้องการสตรีแบบไหนแล้วหาไม่ได้บ้าง? หญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือนมีมากมายถมไป จำเป็นต้องสิ้นเปลืองความคิดมาเลือกผู้หญิงไร้ค่าอย่างเจ้าด้วยรึ?”

สวี่ซืออี้ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เมื่อวานเพิ่งหมั้นหมายกับสกุลลั่ว วันนี้กลับดีนัก ไม่พูดถึงว่างานมงคลคงต้องพับไป ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปไม่รู้ว่าชื่อเสียงครอบครัวนางจะไม่น่าฟังจนถึงขั้นไหน

แค่นี้ก็แล้วไปเถอะ ฉินซวงซวงยังคิดจะฟ้องจับลูกชายนางเข้าคุก นั่นจะได้อย่างไรกัน?

ฉินซวงซวงเริ่มจากถูกฮูหยินผู้เฒ่าหลินตีไปยกหนึ่ง ตอนนี้ยังมาถูกสวี่ซืออี้ตี จะกล้ำกลืนโทสะนี้ลงไปได้อย่างไร?

แต่นางไม่ทันได้สวมเสื้อผ้าดีๆ มาแต่แรก พอมาฉุดกระชากกันเช่นนี้ ผ้าห่มบนร่างก็ร่วงลงมา เรียกเสียงฮือฮาจากคนมุงทั้งหลาย

จังหวะชุลมุนนี้เรียกได้ว่ามีสีสันจนถึงที่สุด

พวกซ่งรั่วเจินเห็นว่าสกุลเหยากับสกุลหลินฟัดกันเอง ชมดูความครึกครื้นจบแล้วก็ไม่คิดจะรั้งอยู่ต่อไป