บทที่ 338

“ก็คือนาง!” ถังฮูหยินพยักหน้า “ระยะนี้แม่นางซ่งโดดเด่นมีชื่อเสียงโด่งดังภายในเมืองหลวง ไม่มีแม่นางบ้านใดเทียบนางได้เพคะ”

“พูดไปแล้วก็บังเอิญยิ่งนัก นับตั้งแต่หลินจือเยว่ถอนหมั้นนางชีวิตก็เสื่อมถอยลง เสียตำแหน่งขุนนางไป บัดนี้ยังไม่ต้องพูดว่ากลายเป็นสามัญชน แต่ยังติดหนี้อีกด้วย”

“หม่อมฉันได้ยินมาว่าแม่นางซ่งมีความสามารถ เชี่ยวชาญทำการค้า คนเองก็ว่าง่าย เป็นลูกสาวกตัญญูคนหนึ่ง พี่ชายน้องสาวมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน เพื่อคลายโทสะให้พี่ชาย ยังเอาร้านรวงบนถนนทั้งสายมาจากมือฉินฮูหยินอีกด้วย ทำให้คนอิจฉาไม่น้อยเลยเพคะ”

จากนั้น ฮองเฮาได้ยินเสียงชื่นชม กลับขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น สำหรับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์แล้ว กลับไม่มีอะไรดี

ถังฮูหยินมองเห็นสีหน้าฮองเฮาอยู่ภายในก้นบึ้งของสายตา รู้ชัดอยู่ภายในใจฮองเฮาต้องการสะใภ้สง่างามมีเมตตา รู้หนังสือมีเหตุผล ส่วนซ่งรั่วเจินสตรีจิตใจคับแคบเช่นนี้ ย่อมไม่สามารถเป็นพระชายาฉู่อ๋องได้

หัวใจเล็กกว่ารูเข็ม ภายภาคหน้ายังอยากเป็นมารดาของใต้หล้า นั่นคือเรื่องตลกอย่างหนึ่ง!

“ข้าได้ยินมาเพียงเล็กน้อย แต่ไม่เข้าใจภาพรวม ดูท่าแล้ว ข้าก็ต้องทำความเข้าใจดีๆ สักหน่อย”

ใบหน้าฮองเฮาคล้ายไม่มีคลื่นอารมณ์ใด มุมปากกลับไม่มีรอยยิ้มแล้ว “แต่หลายปีมานี้ฉู่อ๋องไม่มีแม่นางคนใดอยู่ภายในใจ เชื่อว่าเห็นซ่งรั่วเจินเป็นเพียงสหายเท่านั้น”

“คนในดวงใจ เป็นไปไม่ได้”

ถังฮูหยินนึกดีใจภายในใจ กลับไม่แสดงออกผ่านทางสีหน้า “ลูกสาวกำลังเสียใจเพราะเรื่องนี้ พูดว่าทำเรื่องผิดพลาดไปแล้วเพคะ”

“เดิมทีเรื่องนี้เป็นข้ามิได้บอกฉู่อ๋อง ถึงได้เกิดเหตุชุลมุนวุ่นวายเหมือนเมื่อคืนขึ้น เจ้ากลับไปปลอบดีๆ หนึ่งรอบ รอข้าได้พบฉู่อ๋องแล้วค่อยถามความเห็นจากเขา”

“เพคะ”

ถังฮูหยินออกจากวังอย่างอารมณ์ดี นางรู้ดีอะไรเรียกว่าพูดให้เห็นถึงปัญหา พูดมากเกินไปก็ไม่ดี

แทนที่จะดูเบาซ่งรั่วเจิน มิสู้กล่าวชื่นชมนางอย่างเหมาะสม วางตัวให้ต่ำต้อย ตรงข้ามกันกลับได้รับผลดีที่สุด

ซ่งรั่วเจินกินมื้อกลางวันอิ่มได้ไม่นาน เฉินเซียงก็รีบวิ่งเข้ามาหาอย่างร้อนใจ