บทที่ 339

ยามผ่านอุทยานหลวงบังเอิญได้พบกับฉู่มู่เหยา ฝ่ายหลังมีสีหน้าแปลกใจ เดินเข้ามาถามอย่างกระตือรือร้น

“ฮองเฮาเรียกตัวหม่อมฉันเข้าวังเพคะ” ซ่งรั่วเจินตอบ

ได้ยิน ฉู่มู่เหยาเข้าใจในทันใด “นี่มิใช่งานเลี้ยงหงเหมินหรอกหรือ?”

ซ่งรั่วเจิน “...” ท่านสมเป็นลูกสาวแท้ๆ ของฮองเฮาจริงๆ

“วันนี้เช้ายามข้าเข้าไปเยี่ยมคารวะเสด็จแม่ก็ได้พบกับถังฮูหยิน น่ากลัวว่าถังฮูหยินพูดอะไร เสด็จแม่ถึงเรียกตัวเจ้าเข้าวังกระมัง”

ฉู่มู่เหยาเองก็เป็นคนฉลาดหลักแหลมคนหนึ่ง เพียงคิดดูก็เข้าใจปัญหาแล้ว

“แย่แล้ว เดิมทีเมื่อวานเสด็จพี่สามคิดหาโอกาสปฏิเสธเรื่องแต่งงานกับสกุลถังให้ชัดเจน เอือมระอาเมื่อคืนเกิดปัญหาขึ้นทางฝั่งค่ายทหาร เขามิได้กลับมาเลย”

“คิดไม่ถึงสกุลถังว่องไวเพียงนี้ นี่จะทำเยี่ยงไรดี?”

“รั่วเจิน เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าไปคิดหาทางก่อน อีกเดี๋ยวข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า!”

ฉู่มู่เหยาตบๆ มือซ่งรั่วเจิน เป็นสัญญาณให้นางไม่ต้องกังวล

ซ่งรั่วเจินยิ้มละไม ฉู่มู่เหยามองดูแล้วร้อนใจเสียยิ่งกว่านาง “ขอบพระทัยองค์หญิงหก”

“ขอบใจอะไรกัน? ข้ายังหวังให้เจ้าเป็น...” เป็นพี่สะใภ้ข้าอยู่นะ

ฉู่มู่เหยาพูดเพียงครึ่งเดียวก็ชะงักไป ยามกลับมาเมื่อคืนนี้ เสด็จพี่สามมิได้ปิดบังความคิด

นางก็รู้ว่าเป็นไปได้มากที่ซ่งรั่วเจินจะกลายเป็นพี่สะใภ้นาง ย่อมต้องช่วยปกป้องนางให้ดี

“ข้าจะให้คนไปส่งข่าวเดี๋ยวนี้เลย เพียงแต่ค่ายทหารเฉิงหนานอยู่ไกลเกินไป น่ากลัวว่ายากจะมาทันเวลา”

ซ่งรั่วเจินเพิ่งจากไป ฉู่มู่เหยาก็รีบสั่งคนไปส่งข่าว อีกทั้งยังไปหาฉู่อวิ๋นกุย