บทที่ 340

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า “ทูลฮองเฮา หม่อมฉันเคยอ่านเพคะ”

ฮองเฮาชี้หนังสือทางด้านข้าง พูดว่า “ข้าเหนื่อยอยู่บ้าง เจ้าอ่านหนังสือให้ข้าฟังเถอะ”

“เพคะ”

ซ่งรั่วเจินหยิบหนังสือทางด้านข้าง อ่านเนื้อหาด้านบน เห็นได้ชัดว่าก่อนนี้ฮองเฮาเตรียมการไว้อย่างดีแล้ว

อันที่จริงนางรู้ชัดอยู่ภายในใจ ฮองเฮาเป็นมารดาของใต้หล้า แตกต่างจากคนเอะอะโวยวายแสร้งน่าสงสารเหมือนพวกฮูหยินผู้เฒ่าหลิน อีกทั้งยังไม่สามารถเข้ามาถามเลยได้

ซ่งรั่วเจินมองบันทึกสื่อจี้ตรงหน้า อ่านเนื้อหาที่อยู่ภายในออกมา

“เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดถึงเรื่องเล่าใด?” ฮองเฮาเอ่ยปากเสียงเรียบ

ซ่งรั่วเจินยิ้มน้อยๆ “ฮองเฮาอยากเตือนหม่อมฉัน สิ่งใดมิใช่ของหม่อมฉันก็ไม่สมควรคาดหวัง แม้ว่ามองดูแล้วงดงาม แต่ลงท้ายก็เป็นเพียงความว่างเปล่าดุจจันทร์ในน้ำบุปผาในคันฉ่องเพคะ”

เห็นซ่งรั่วเจินอธิบายออกมาอย่างเข้าใจเสียงแผ่วเบาเรียบเฉย ใบหน้าเล็กขาวนวลกลับไม่เผยอารมณ์มิอาจหักใจ ท่าทีเรียบเฉยกลับทำให้ฮองเฮาเกิดความประหลาดใจภายในสายตา

ก่อนเกี้ยวเจ้าสามข้ามพ้นประตูซ่งรั่วเจินพบว่าหลินจือเยว่ตบแต่งฉินซวงซวงในเวลาเดียวกัน ฝืนเดินลงจากเกี้ยวด้วยตนเอง ถอนหมั้นกับเขาต่อหน้าธารกำนัลอย่างไม่ลังเล

ต่อมาฟ้องร้องสกุลหลินเพราะเรื่องเงิน ชนิดที่ว่าเปิดโปงเรื่องหลินจือเยว่และฉินซวงซวงยักยอกเงิน แต่ละเรื่องเผยให้เห็นว่านางมีอุปนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้น

เดิมทีคิดว่าครั้งนี้นางเองก็จะทำเช่นนั้น ต่อให้ปกปิดไว้อย่างดี จะไม่ให้เปิดเผยออกมาเลยกลับเป็นเรื่องยาก คิดไม่ถึงนางกลับสุขุม สง่าผ่าเผย ไม่มีความเอาแต่ใจเลยแม้แต่น้อย

“ในเมื่อเจ้ารู้คำเตือนของข้า เชื่อว่าคงรู้ว่าจะต้องทำเยี่ยงไรกระมัง?”

ฮองเฮาวางถ้วยชาลงทางด้านข้าง มองดูคล้ายไม่ตั้งใจ กลับมีแรงกดดันเป็นพิเศษ

ซ่งรั่วเจินโค้งคำนับ พูดอย่างไม่วางตัวสูงส่งแต่ก็ไม่วางตัวต่ำต้อยว่า “ฮองเฮาทรงคิดมากเกินไปแล้วเพคะ เรื่องที่พระองค์กังวลเหล่านั้น หม่อมฉันไม่เคยคิดถึงมาก่อน”