บทที่ 393

ทั้งๆ ที่เป็นเรื่องที่เขาก่อ กลับไม่เคยคิดหาทางช่วยนางคลี่คลายสถานการณ์เลยแม้แต่น้อย

“จิ่งเซิน ข้ารู้ท่านแค้นข้าเพราะข้าหมั้นหมายกับคุณชายชวี นี่ถึงทำให้ข้าอับอาย แต่เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ต้องทำตามคำสั่งบิดามารดาแม่สื่อ ท่านจะต้องบังคับข้าจนหมดหนทางให้ได้เลยหรือ?”

“พวกเรารู้จักกันมานานหลายปีแล้ว จะต้องก่อเรื่องจนถึงขั้นนี้เชียวหรือ?”

เคอหยวนจื่อหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตา โศกเศร้าเสียใจมาก

“นี่เจ้าพูดอันใดกัน ข้าก็แค่ทำให้เจ้าสมปรารถนา รับสิ่งของที่เจ้าไม่เห็นอยู่ในสายตากลับมาก็เท่านั้น เหตุใดกลายเป็นข้าบังคับเจ้าจนหมดหนทางกันเล่า?”

“ชื่อนี้ ข้ามิกล้ารับไว้เป็นอันขาด”

ซ่งจิ่งเซินมองทั้งหมดตรงหน้านิ่งๆ เยาะหยันภายในใจ

เมื่อวานเคอหยวนจื่อแสดงท่าทางโอหังมากเพียงใด วันนี้ก็น่าขันมากเพียงนั้น

จู่ๆ เขาก็คิดว่าครั้งนี้สมองตนกระทบกระเทือนกลับไม่ใช่เรื่องเลวร้าย หาไม่แล้วหากยังมีสมองเฉกเช่นที่ผ่านมา น่ากลัวว่าทั้งหมดต้องถูกเคอหยวนจื่อสูบจนเหือดแห้ง!

เพียงสตรีตรงหน้าก็คิดเชิญเขาเข้าห้องสนทนาไปจนถึงเสแสร้งแสดงท่าทีน่าสงสาร เขาสามารถตัดสินชี้ขาดได้ว่าแม้ว่าแม่นางคนนี้หมั้นหมายแล้ว แต่ไม่คิดคืนเงินให้เขาแม้แต่เหมาเดียว

ไม่ยอมแต่งกับเขา กลับใช้จ่ายเงินของเขา บนโลกนี้มีเรื่องดีเช่นนี้ที่ใดกัน?

“แม่นางเคอ คืนเงินก็พูดเรื่องคืนเงินเถอะ เจ้าพูดเรื่องคลุมเครือไม่ชัดเจนเพียงนี้ออกมาทำอันใด?”

ซ่งรั่วเจินขมวดคิ้ว “มิใช่เจ้าหรือที่พูดว่าระหว่างเจ้าและพี่สี่ข้าไม่มีอันใดต่อกัน ไม่มีความรักอะไรมิใช่หรือ? ตอนนี้กลับคำแล้วกระนั้นหรือ?”

เคอหยวนจื่อเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ทั้งหมดต้องโทษซ่งรั่วเจิน!

หากมิใช่นาง จิ่งเซินก็คงไม่ตัดใจจากนางเช่นนี้!

“แปดแสนตำลึง เคอฮูหยินจะคืนเยี่ยงไร? หากต้องการเวลา พวกเราไม่รังเกียจจะรอนานอีกสักระยะ” ซ่งรั่วเจินถามอีกครั้ง