บทที่ 394

“ข้ามิได้มีความคิดบังคับเจ้าแต่งงานกับข้า ต่อให้เจ้าอยากแต่ง ข้าก็ไม่ยินดีสู่ขอ ท่านแม่ข้ากำลังทาบทามสู่ขอให้ข้าแล้ว”

“ยิ่งไปกว่านั้น สุภาพบุรุษไม่แย่งชิงของคนอื่น ข้าไม่สนใจฮูหยินของคนอื่นหรอกนะ”

สายตาเคอหยวนจื่อเปี่ยมความรู้สึกเหลือจะเชื่อ ซ่งจิ่งเซินถึงขั้นปฏิเสธนาง!

เขาจะปฏิเสธนางได้เยี่ยงไร?

ทั้งๆ ที่ขอเพียงได้ยินว่านางยินดีแต่งกับเขาก็จะดีใจจนยอมทำทุกอย่างแล้ว แต่ตอนนี้ถึงขั้นปฏิเสธตน นี่เป็นไปไม่ได้!

ซ่งรั่วเจินและซ่งจืออวี้สองสามคนสบตากัน ยกมุมปากขึ้นอย่างสุดระงับ

สาแก่ใจ!

จิ่งเซินสูญเสียความทรงจำเป็นเรื่องดียิ่งใหญ่เรื่องหนึ่ง! น่าปลาบปลื้มยินดี!

“ในเมื่อพวกเจ้ายังไม่สามารถคืนได้ทันที เช่นนั้นคืนมาส่วนหนึ่งก่อน ที่เหลือเขียนหนังสือรับรองหนี้หนึ่งฉบับ คืนภายในหนึ่งเดือนก็พอแล้วกระมัง?”

“อย่าได้พูดว่าข้าบังคับข่มขู่สตรีเป็นอันขาด พวกเราสกุลซ่งองอาจผ่าเผย ไม่เคยทำเรื่องพรรค์นี้”

มองเห็นใบหน้าตกตะลึงหวาดกลัวของซ่งจิ่งเซิน กลัวเคอหยวนจื่อจะอยากแต่งงานกับเขาจึงเป็นฝ่ายขยายระยะเวลาด้วยตนเอง ทุกคนคล้ายรับรู้ถึงปัญหาหนึ่งได้ในที่สุด

เขาคล้ายไม่ชอบเคอหยวนจื่อจริงๆ!

คนรักที่เขาชมชอบมานานหลายปี บัดนี้ปล่อยวางได้แล้ว ไม่ใช่การแสดงตั้งแต่แรก อีกทั้งยังไม่ใช่โมโหไปชั่วขณะ

เคอหยวนจื่ออึ้งงันอยู่กับที่ เพียงคิดว่าเรื่องนี้ยอมรับได้ยากเสียยิ่งกว่าซ่งจิ่งเซินให้นางคืนเงินเสียอีก

เหตุใดเขาสามารถปล่อยวางตนเองได้เล่า?

“ซ่งจิ่งเซิน ตกลงเจ้ายังเป็นบุรุษอยู่หรือไม่? เมื่อวานทำให้เคอหยวนจื่ออับอายต่อหน้าทุกคนยังไม่พอ วันนี้ถึงขั้นยังมาก่อเรื่องที่จวนเคออีกรึ?”

ทันใดนั้น เสียงคำรามอย่างรำคาญใจสายหนึ่งก็ดังขึ้น ต่อมามองเห็นชวีคั่วเดินโมโหดุดันเข้ามาแล้ว

“เจ้าใส่ใจข้าเป็นบุรุษหรือไม่ถึงเพียงนี้ทำอันใด? วางใจได้ ข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้าแน่”