บทที่ 395

“ขอบคุณคุณชายชวีมากเจ้าค่ะ”

ชวีคั่วยิ้มลำพองใจ “เรื่องเล็กน้อย ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าข้าใกล้จะแต่งงานกันแล้ว เรื่องของเจ้าก็คือเรื่องของข้า!”

ถึงตอนนั้น ทุกคนต่างรู้ว่าซ่งจิ่งเซินใจแคบมากเพียงใด ส่วนเขาใจกว้างมากเพียงใด!

บัดนี้ซ่งจิ่งเซินสั่งให้คนเขียนหนังสือรับรองหนี้ไว้อย่างดีแล้ว พูดว่า “ทั้งหมดแปดแสนตำลึง พวกเจ้าสามารถลงนามได้แล้ว”

ชวีคั่วได้ยินจำนวนนี้ก็ชะงัก ครู่ต่อมาสงสัยว่าตนฟังผิดไป “เจ้าพูดว่าเท่าไรนะ?”

“แปดแสนตำลึง” ซ่งจิ่งเซินพูดซ้ำอีกรอบ

ชวีคั่วเบิกตากว้าง เมื่อครู่ซ่งจิ่งเซินมิใช่พูดว่าเงินเพียงเล็กน้อยหรือ?

นี่ใช่เงินเล็กน้อยที่ใดกัน นี่คือต้องการขุดเอาทรัพย์สินทั้งสกุลชวีไปจนหมดสิ้น!

“เจ้าติดหนี้ซ่งจิ่งเซินแปดแสนตำลึง?”

ชวีคั่วสบมองเคอหยวนจื่อด้วยความตกใจ ก่อนหน้านี้เขาก็เคยได้ยินมาว่าซ่งจิ่งเซินใจกว้างต่อนางมาก แต่แปดแสนตำลึง จำนวนนี้ช่างน่าตกใจเกินไปจริงๆ

ทีแรกเขาคิดว่าซ่งจิ่งเซินจะต้องเสียสติไปแล้วอย่างแน่นอน ถึงขั้นจ่ายเงินให้กับแม่นางที่ยังไม่แต่งงานเข้าบ้านมากถึงเพียงนี้ จากนั้นก็คิดว่าเคอหยวนจื่อต่างหากที่เสียสติ นางถึงขั้นต้องการเงินมากถึงเพียงนี้ ยังใช้ไปทั้งหมดแล้วอีกด้วย!

“ชวีคั่ว ป้าก็รู้ว่าเจ้าจริงใจต่อหยวนจื่อจริงๆ ตัดสินใจให้หยวนจื่อแต่งกับเจ้านับว่าถูกต้องจริงๆ!”

นายหญิงเคอจับมือชวีคั่ว กลัวเขานึกเสียใจภายหลัง อีกทั้งยังถลึงตาใส่ซ่งจิ่งเซินอย่างแรงหนึ่งปราด “ไม่คล้ายคนใจแคบบางคน!”

มุมปากชวีคั่วกระตุกริก เขารู้สึกเสียใจภายหลัง เงินมากเพียงนี้หากให้เขาจ่าย กลับไปแล้วจะต้องอธิบายไม่ได้แน่!

ทว่าหากเขาไม่รับปาก ถ้อยคำที่พูดออกไปเมื่อครู่นี้ จะไม่กลายเป็นเรื่องตลกหรือ?

“ข้า ข้า...”

“รีบลงนามเถอะ พูดก็พูดออกมาแล้ว คงมิใช่ต้องการเบี้ยวหนี้อีกคนหรอกกระมัง?” ซ่งจืออวี้พูดเร่ง

ชวีคั่วมองพู่กันที่ยื่นมาให้ ลงนามลงไปไม่ได้จริงๆ

“คุณชายชวี ขอบคุณท่านมาก” เคอหยวนจื่อพูดเสียงนุ่มนวล

ชวีคั่ว “...”