บทที่ 396

ทุกคนที่ตามมารับชมความครึกครื้นพึงพอใจมาก ความสนุกสนานเช่นนี้พบเห็นได้ไม่บ่อยนัก

ปกติสองแม่ลูกสกุลเคอโอหังจนคุ้นชิน วันนี้ตบหน้าพวกเขาแรงๆ หนึ่งฉาด รู้สึกเพียงมีความสุขยิ่งนัก!

แปดแสนตำลึงนี้ มองจากท่าทีของคนสกุลเคอดูแล้วน่ากลัวว่าไม่ง่ายดายเพียงนั้น น่ากลัวว่าต่อจากนี้มีละครฉากสนุกให้รับชมแล้ว...

ขบวนคนสกุลซ่งนำสิ่งของและหนังสือรับรองหนี้กลับไป ออกจากสกุลเคออย่างพึงพอใจ

ส่วนใต้เท้าเคอเลิกประชุมกลับมาแล้วได้รู้ว่าฮูหยินและลูกสาวถึงขั้นติดหนี้สกุลซ่งแปดแสนตำลึง ทันใดนั้นรู้สึกราวกับฟ้าถล่มอยู่ตรงหน้า!

เงินมากเพียงนี้ สกุลเคอจะคืนได้เยี่ยงไร?

เพียะ!

ใต้เท้าเคอยกมือตบหน้านายหญิงเคอหนึ่งฉาด “ดูเรื่องดีที่เจ้าทำสิ! แปดแสนตำลึงถูกพวกเจ้าใช้ไปจนหมดแล้วหรือ?”

“ท่านตบข้า?”

นายหญิงเคอปิดหน้าตนเอง เห็นอีกสามบ้านกำลังมองเรื่องตลกก็ตะโกนด่าทั้งน้ำตาออกไปอย่างสุดระงับ

“ตอนแรกจ่ายเงินมากน้อยเพียงใด หรือว่าภายในใจของท่านไม่รู้จำนวนเลยหรือ? ตอนนี้ถึงขั้นตำหนิข้า ท่านมิได้ใช้เงินเหล่านั้นหรือ?”

ใต้เท้าเคอย่อมใช้เงินจริง ที่บ้านมีคนโง่อย่างซ่งจิ่งเซินมอบเงินให้ไม่หยุดคนหนึ่ง ทีแรกพวกเขายังปฏิเสธ ทว่ารับมาครั้งแรกก็มีครั้งที่สอง จากนั้นค่อยๆ ใช้เงินมือเติบจนชินชา

ยิ่งไปกว่านั้นเดิมทีซ่งจิ่งเซินก็เชี่ยวชาญการค้า ใช้จ่ายอย่างใจกว้าง แม้ว่าใช้จ่ายเงินไปมากมายเพียงนั้นก็ไม่เห็นเขาถือสาหาความ

เขารู้ว่าจำนวนไม่น้อย กลับไม่รู้จะทำให้คนตกใจเพียงนี้ได้ จากที่เห็น คงจะเป็นแม่ลูกคู่นี้ลอบไปใช้จ่ายฟุ่มเฟือยโดยไม่บอกเขา!

ฝ่ายชายของอีกสามบ้านได้รู้ข่าวก็ต่างพากันเดินทางมา สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

“พี่ใหญ่ ท่านต้องดูแลพี่สะใภ้และหยวนจื่อดีๆ แล้ว รับเงินมามากเพียงนี้กลับไม่แต่งงานกับเขา อาศัยช่วงเวลาที่คนไม่อยู่ลอบหมั้นหมายกับสกุลชวี ไม่ว่าเป็นใครก็ไม่มีวันยอม!”