บทที่ 397

ซ่งจืออวี้คลี่ยิ้มลำพองใจ “ใครให้เจ้านั่นโง่เขลาเองเล่า? ปล่อยน้องหญิงห้าสตรีงามดุจหงส์คนนี้ไป กลับต้องการแต่งงานกับไก่ป่าชอบนอกใจเขาคนนั้น บัดนี้ไม่มีอะไรเหลือแล้วมิใช่หรือ?”

ซ่งรั่วเจิน “...” ท่านสรุปเก่งเสียจริง

ซ่งจิ่งเซินเลิกคิ้ว เขาเพิ่งกลับมา ระยะก่อนได้รับข่าวมากเกินไป ดังนั้นจึงไม่รู้รายละเอียดมากมายอันใดนัก

“นั่นก็สมน้ำหน้าเขาแล้ว ตอนนี้ติดหนี้พวกเรามากเพียงนี้ คืนแล้วหรือไม่?”

“ข้าคิดว่าอีกเดี๋ยวจะไปรับจวนของพวกเขาแล้ว ระยะนี้ยุ่งมากจนเกินไป ไม่มีเวลาใส่ใจ”

ซ่งรั่วเจินยกมุมปาก นางได้รู้ว่าฉินซวงซวงกลับจวนหลินแล้ว แม้ไม่รู้ว่าตกลงหลินจือเยว่คิดเช่นไรจึงยอมให้อภัยนาง แต่ในเมื่อต้องการจวน ก็ต้องให้คนอยู่พร้อมหน้ากันถึงจะดี

ซ่งจิ่งเซินและซ่งจืออวี้สบตากันแวบหนึ่ง ทันใดนั้นนึกสนุกขึ้นมาแล้ว

“พวกเราจะไปเป็นเพื่อนเจ้า!”

ซ่งอี้อันพยักหน้า แม้พูดว่าสุภาพชนไม่ฆ่าคน แต่คนรังแกน้องสาวของเขาจะต้องชดใช้!

หลินจือเยว่พบจุดจบเช่นนี้ เป็นเขารนหาที่เอง

ณ สกุลหลิน

ฉินซวงซวงถูกหลินจือเยว่รับกลับมาแล้ว รู้สึกดีใจขึ้นมาระลอกหนึ่ง

“จือเยว่ ข้าก็รู้ภายในใจท่านยังมีข้า ท่านฟังข้าอธิบายเรื่องก่อนหน้านี้ ข้าถูกปรักปรำจริงๆ!”

หลินจือเยว่มองสตรีตรงหน้า เกิดอารมณ์ซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก เดิมทีเขารักเพียงฉินซวงซวง คิดว่านางก็คือสตรีที่ตนอยากอยู่ด้วยไปชั่วชีวิต

ทว่าหลังแต่งงานแล้วและเกิดเรื่องขึ้นมากมาย ความรู้สึกในตอนแรกก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป...

มารดาพูดมาโดยตลอดว่าฉินซวงซวงเป็นตัวซวย ขัดขวางตระกูลของพวกเขา นับตั้งแต่นางแต่งงานเข้ามาก็ไม่มีเรื่องดีอันใดเกิดขึ้นมาก่อน