บทที่ 398

ทันใดนั้นสีหน้าหลินจือเยว่บึ้งตึง “นี่เจ้าหมายความว่ากระไร? ถามไล่เรียงข้า?”

สีหน้าฉินซวงซวงเปลี่ยนไปเล็กน้อย พูดอธิบาย “ข้ามิได้หมายความเช่นนี้ ข้าเพียงบังเอิญได้ยินข่าวนี้ก็เท่านั้น...”

“เจ้าเองก็รู้หลังเกิดเรื่องนี้ท่านแม่โมโหมากเพียงใด คิดเพียงให้ข้าหย่ากับเจ้า จากนั้นให้ข้าแต่งงานใหม่อีกครั้ง”

“เรื่องนี้ทำให้นางเสียใจมากจนเกินไป ข้าเองก็ไม่สามารถปฏิเสธน้ำใจนางไปตลอดได้ นี่ถึงฝืน...”

เพียงฉินซวงซวงได้ยินว่ามีเรื่องนี้จริง สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์ขึ้นมาแล้ว นังเฒ่าเจ้าสำนักซ่องคนนั้นไม่ใช่คนดีดังคาด!

นางเพียงออกจากสกุลหลินระยะหนึ่งเท่านั้น นางถึงขั้นยุแยงให้หลินจือเยว่แต่งงานใหม่อีกครั้ง ช่างอำมหิตนัก!

“ทีแรกข้าเองก็ไม่เห็นด้วย เจ้าเองก็รู้ภายในใจข้า ไม่ว่าแม่นางคนใดก็เทียบเจ้าไม่ได้ แต่ซุนเยียนเอ๋อร์คนนี้เป็นญาติผู้น้องของซ่งรั่วเจิน เจ้ารู้ดี” หลินจือเยว่พูดขึ้น

ฉินซวงซวงขมวดคิ้ว “ท่านพี่ ท่านหมายความว่า?”

“ซ่งฮูหยินและซุนฮูหยินเป็นพี่น้องแท้ๆ กัน ยิ่งไปกว่านั้นหลายปีมานี้สกุลซุนสามารถอยู่อย่างไร้กังวลได้ก็หนีไม่พ้นสกุลซ่งคอยดูแล”

“ได้ยินมาว่าสกุลซุนมักไปขูดรีดที่สกุลซ่งบ่อยๆ ต้องการสิ่งใดซ่งฮูหยินก็มอบสิ่งนั้นให้ ข้าคิดว่าต่อให้พวกเราอาศัยองค์ชายสามกลับเข้าราชสำนักใหม่ได้อีกครั้ง เงินแปดล้านตำลึงนี้ก็ยังเป็นปัญหาหนึ่ง”

“หากมีซุนเยียนเอ๋อร์ สองตระกูลก็นับเป็นญาติกันแล้ว ไม่แน่ว่านี่อาจสามารถหักล้างบัญชีทั้งหมดในคราวเดียวได้!”

หลินจือเยว่คิดเพียงว่าแผนนี้ของตนสมบูรณ์แบบมาก!

ก็แค่มีสตรีเข้าบ้านเพิ่มขึ้นอีกคนมิใช่หรือ สามารถล้างหนี้มหาศาลเพียงนี้ได้ เร็วยิ่งกว่าเขาคิดหาวิธีเองเสียอีก

ฉินซวงซวงคิดไม่ถึงว่าหลินจือเยว่จะมีความคิดเช่นนี้ คิดดูให้ดีแล้วสกุลซุนก็เป็นปลิงดูดเลือดของสกุลซ่งจริงนั่นล่ะ

ชาติก่อนหลังซ่งรั่วเจินแต่งเข้าสกุลหลิน นางก็มักได้เห็นความครึกครื้นบ่อยๆ ยิ่งไปกว่านั้นอุปนิสัยของซุนเยียนเอ๋อร์ยังโอหังมาก ยามซ่งรั่วเจินอยู่ต่อหน้านางก็มีเพียงถูกรังแก

หากซุนเยียนเอ๋อร์และซุนฮูหยินเอะอะโวยวาย เชื่อว่าเงินของสกุลซ่งนี้ก็เอากลับไปไม่ได้แล้ว!