บทที่ 399

“ก่อนหน้านี้ดีชั่วอย่างไรก็เป็นจวนโหวแห่งหนึ่ง บัดนี้เสื่อมโทรมกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว มองออกว่าให้กำเนิดเพียงตัวไร้ประโยชน์ สุดท้ายก็ตกต่ำลงเรื่อยๆ”

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า “พูดมีเหตุผล”

“น้องหญิงห้า หลังรับจวนหลังนี้แล้วเจ้าวางแผนเยี่ยงไร?”

“ข้าคิดว่าซื้อมาทำร้านอาหารแห่งหนึ่งเจ้าค่ะ” ซ่งรั่วเจินครุ่นคิด พูดว่า “แม้ว่าโทรมไปบ้าง แต่กลับกว้างขวาง ซ่อมแซมดีๆ สักหน่อย แบ่งออกเป็นลานเล็กๆ”

ก่อนหน้านี้นางเคยเห็นร้านอาหารแห่งอื่นภายในเมืองหลวง กิจการนับว่าไม่เลว แต่ห้องส่วนตัวบนชั้นสอง ความเป็นส่วนตัวยังแย่เกินไป

หากในเวลานี้เปิดร้านอาหารเช่นนี้แห่งหนึ่ง เชื่อว่าจะต้องมีคนมากมายเลือกใช้

ยิ่งไปกว่านั้นเดิมทีนางก็ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ก่อนหน้านี้ชอบอาหารเลิศรสหลากหลายอย่าง วิธีการทำเทียบกับอาหารเหล่านั้นภายในเมืองหลวงตอนนี้แล้ว นางมีตำรับอาหารเลิศรสมากมายยิ่งกว่า

ถึงตอนนั้นนำออกมาเป็นจานเด็ดประจำร้าน ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีลูกค้า แม้แต่ราคาก็สามารถเพิ่มขึ้นได้อีกเล็กน้อย

ได้ยินถ้อยคำของซ่งรั่วเจิน ดวงตาซ่งจิ่งเซินทอประกายระยับ “นี่กลับเป็นความคิดที่ดีอย่างหนึ่ง ดูท่าแล้วระยะที่ข้าไม่อยู่นี้น้องหญิงศึกษามาไม่น้อย!”

ซ่งรั่วเจินและซ่งจิ่งเซินมีความสัมพันธ์อันดีมาโดยตลอด ประการแรกเพราะทั้งคู่อายุไล่เลี่ยกัน ประการที่สองคือก่อนหน้านี้ทั้งคู่ทำการค้าร่วมกันมาโดยตลอด

มีมากมายหลายวิธีล้วนเป็นพวกเขาทั้งคู่คิดค้นขึ้น รู้ใจกันมาก ที่ผ่านมาหนึ่งในพวกเขาพูดหนึ่งประโยค อีกคนก็เข้าใจได้ในทันใด

“วิธีนี้ไม่เลว ก่อนหน้านี้ข้าเคยได้ยินสหายพูดว่าภายในร้านอาหารเสียงดังเกินไป อยากหาที่เงียบสงบคุยกันกลับไม่สะดวกนัก มีบางเรื่องไม่เหมาะจะคุยภายในบ้าน”

“หากเปิดร้านอาหารเช่นนี้แห่งหนึ่ง จะต้องมีคนชอบไม่น้อย กระนั้นราคาก็ต้องปรับขึ้น อาหารเองก็ต้องพิถีพิถันถึงจะใช้ได้” ซ่งจิ่งเซินเอ่ยปาก

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า “ข้าเองก็คิดไว้แล้ว ขนาดของเรือนสกุลหลินแห่งนี้ไม่เล็ก เหมาะสมมาก”

ครั้นพวกหลินจือเยว่มาถึงก็มองเห็นพวกซ่งรั่วเจินกำลังล้อมวงกันชี้นั่นนี่ภายในเรือน ทันใดนั้นขมวดคิ้วแน่น

“วันนี้พวกเจ้ามาทำอันใด?”