บทที่ 400

ฉินซวงซวงชะงัก “เจ้าหมายความว่ากระไร?”

“ก็หมายความตามที่พูด”

ซ่งรั่วเจินหันมองทางหลินจือเยว่ “ครั้งก่อนข้าเคยพูดไว้ จะต้องรีบคืนเงินให้หมด ครั้งก่อนยกร้านให้ข้าแล้ว แต่ระยะนี้กลับไม่เห็นพวกเจ้าคืนเงิน เช่นนั้นก็ใช้เรือนหลังนี้ค้ำประกันเถอะ”

สีหน้าหลินจือเยว่เปลี่ยนไป “เจ้าต้องการเรือน?”

“มิเช่นนั้นเล่า?” ซ่งรั่วเจินถามกลับ “หรือว่าจะปล่อยให้พวกเจ้าเบี้ยวหนี้เช่นนี้ ไม่ต้องคืนเงินแล้ว?”

หลินจือเยว่สะอึก สีหน้าไม่สบอารมณ์ ซ่งรั่วเจินไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อยจริงๆ

เดิมทีเขาอยู่ในเมืองหลวงก็มีหน้ามีตา มากน้อยอย่างไรก็มีคนชื่นชม บัดนี้ภายในคำพูดของซ่งรั่วเจิน เขากลายเป็นคนเบี้ยวหนี้ไม่ยอมใช้คนหนึ่ง ไม่น่าฟังมากเพียงใด?

“ข้า ข้าไม่ได้หมายความเช่นนี้ เพียงแต่หากเจ้าเอาเรือนหลังนี้ไป พวกเราก็ไม่มีแม้แต่ที่พักอาศัยแล้ว”

“เจ้าวางใจ เงินที่ติดค้างเจ้าเอาไว้พวกเราจะต้องคืน...”

“ไม่ต้องมาวาดฝันให้ข้าแล้ว ท่านจะเอาอะไรมาคืน?”

ซ่งรั่วเจินหัวเราะออกมา ตัดบทคำพูดของหลินจือเยว่ เรื่องวาดฝันนั้นมอบให้ฉินซวงซวงเถอะ นางรับไม่ไหว

ฉินซวงซวงเห็นซ่งรั่วเจินพูดกับหลินจือเยว่ถึงเพียงนี้ ไฉนเลยจะทนอยู่ได้?

“เจ้าพูดคำนี้หมายความว่ากระไร? ชีวิตคือความไม่แน่นอน เจ้าคิดว่าจือเยว่จะเป็นเช่นนี้ไปทั้งชาติหรือ?”

“ข้าจะบอกเจ้าให้นะ ไม่ช้าก็เร็วเขาก็จะสามารถกลับมายืนขึ้นได้ใหม่อีกครั้ง!”

ซ่งจิ่งเซินหัวเราะออกมาอย่างสุดระงับ “ใช่แล้ว ชีวิตคือความไม่แน่นอน ใครจะคิดเล่าว่าหลินโหวเคยได้รับความโปรดปรานยามอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ในอดีตจะตกต่ำถึงขั้นนี้?”

ซ่งจืออวี้ “ข้ามิได้พูดว่าเขาพิการเสียหน่อย นี่ก็ยืนอยู่มิใช่หรือ? ยืนอยู่แล้วมีประโยชน์อันใด? มีความสามารถก็คืนเงินมาสิ!”