บทที่ 401

“เจ้าค่ะ คุณชาย”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลินไม่ได้เพิ่งจะเคยเจอสถานการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก ตอนแรกที่ถอนหมั้นก็เป็นเช่นนี้ คนเป็นโขยงบุกเข้ามากวาดเอาสิ่งของในจวนที่สามารถนำไปได้ไปจนหมด

ตอนนี้ก็มาไม้นี้อีกแล้ว นี่คิดจะทำให้พวกนางไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอนเลยงั้นรึ!

ทันใดนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าหลินก็ทรุดนั่งลงบนพื้นร่ำไห้โวยวายขึ้นมา

“สวรรค์ ทุกคนมาดูเร็วเข้า ตระกูลซ่งคิดจะกดดันให้ครอบครัวพวกข้าไปถึงทางตันชัดๆ!”

“ท่านโหว ข้าผิดต่อท่านจริงๆ แม้แต่จวนโหวก็ยังรักษาไว้ไม่ได้ เอาชีวิตข้าไปตอนนี้ยังดีเสียกว่า!”

เสียงครึกโครมนี้ดึงดูดผู้คนบริเวณรอบๆ เข้ามา ก่อนหน้านี้ตระกูลหลินเกิดเรื่องติดต่อกัน ยามนี้เห็นฮูหยินผู้เฒ่าหลินโวยวายอีกแล้วก็ห้อมล้อมเข้ามาอย่างอดไม่อยู่

ทว่าคราวนี้ความสนใจของทุกคนกลับไม่ใช่เสียงร่ำไห้ร้องทุกข์ของฮูหยินผู้เฒ่าหลิน สิ่งที่พวกเขาสนใจยิ่งกว่าคือฉินซวงซวงกลับมาแล้วหรือนี่?

“ฉินซวงซวงถูกคนจับชู้ได้คาเตียงแล้วแท้ๆ ต่อให้จวนสกุลฉินจะป่าวประกาศว่านางบริสุทธิ์ แต่ภรรยาดีๆ ที่ไหนจะขึ้นรถม้าชายอื่นตอนกลางค่ำกลางคืนกัน?”

“นั่นน่ะสิ ได้ยินว่านางนึกว่าเป็นรถม้าของฉู่อ๋องจึงขึ้นไป ไม่รู้จักดูความประพฤติของตัวเองเสียบ้าง คิดว่าคนข้างกายฉู่อ๋องตาบอดงั้นรึ?”

“หลินจือเยว่คงหิวขึ้นสมองแล้วสินะ ขนาดนี้แล้วยังไม่ปลดภรรยาอีก คงไม่ได้มีรสนิยมแบบนี้กระมัง? คงมีลีลาแพรวพราวดีสินะ!”

ซ่งรั่วเจินมีสีหน้าเรียบเฉย นางรู้นานแล้วว่านางเฒ่าปากร้ายผู้นี้ถนัดร้องไห้อาละวาดขู่แขวนคอเป็นที่สุดแล้ว หลินจือเยว่กับฉินซวงซวงอาจหน้าบาง แต่นางไม่กังวลใจเลยสักนิด

ด้วยเหตุนี้ ที่เตรียมตัวอย่างดีก่อนมาก็เพื่อป้องกันลูกไม้นี้เอง!

ฮูหยินผู้เฒ่าหลินหน้าเปลี่ยนสีฉับพลัน ตวาดเสียงเกรี้ยว “พวกเจ้าพูดเหลวไหลอะไร? ข้าให้พวกเจ้ามาดูตระกูลซ่งใช้อำนาจรังแกคนอื่น พวกเจ้า...”

“ข้าว่าท่านอาศัยว่าตนเองแก่แล้วมาทำตัวไร้ยางอายมากกว่ากระมัง?”

ซ่งรั่วเจินยกมือขาวผ่องขึ้นมา “อะไรที่ควรจัดการก็จัดการไป โยนเสื้อผ้าของพวกเขาออกมาก็พอแล้ว สิ่งของอย่างอื่นล้วนเป็นของตระกูลซ่ง”

“ซ่งรั่วเจิน เจ้ากล้าดีอย่างไร?” หลินจือเยว่ยื่นมือออกไป สตรีผู้นี้เสียสติไปแล้ว เขาจะสั่งสอนนางเสียให้เข็ดหลาบ!

ทว่ามือหลินจือเยว่เพิ่งยื่นออกไปก็ถูกซ่งจืออวี้คว้าไว้ แล้วหักกลับไปอีกทาง