บทที่ 402

หลินจือเยว่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ซ่งรั่วเจิน เจ้าจะรังแกกันเกินไปแล้ว!”

“ไม่พอใจก็ไปแจ้งความจับข้าที่ศาลาว่าการสิ!” ซ่งรั่วเจินไม่กลัวแม้แต่น้อย “ข้าว่าท่านรีบคืนเงินที่เหลือโดยเร็วจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นข้าจะไปแจ้งความ”

“เงินที่ท่านค้างอยู่เพียงพอให้ตัดสินโทษเนรเทศตั้งนานแล้ว ถ้ายังปฏิเสธไม่ยอมคืนเงิน ท่านก็รอให้ทางการมาจับกุมก็แล้วกัน!”

เดิมนางก็คิดไว้เช่นนี้ แต่เห็นรัศมีตัวเอกของหลินจือเยว่กับฉินซวงซวงยังไม่หายไป แทนที่จะขับไล่ไปให้พวกเขามีโอกาสหวนคืนมาอีกครั้ง มิสู้ปล่อยให้อยู่ในเมืองหลวงต่อไป

หากพบว่ามีโอกาสที่จะฟื้นตัวกลับมา นางก็จะทำลายมันทันที!

หลินจือเยว่สะท้านใจวาบ ถ้าถูกตัดสินโทษเนรเทศก็หมายความว่าจะไม่มีโอกาสคืนสู่ราชสำนักโดยสิ้นเชิง

ไม่ได้เด็ดขาด!

ฉินซวงซวงตั้งท่าจะอาละวาด แต่กลับถูกหลินจือเยว่ดึงเอาไว้ “อดทนไว้จนกว่าคลื่นลมสงบ ตอนนี้ปล่อยให้พวกนั้นได้ใจไปก่อน รอพวกเราฟื้นตัวกลับมาได้เมื่อไร ตระกูลซ่งได้เห็นดีกันแน่!”

ฉินซวงซวงได้ยินอย่างนั้นก็ได้สติคืนมา นางถลึงตาใส่ซ่งรั่วเจินพลางกล่าว “เจ้ารอข้าก่อนเถอะ! ข้าจะต้องคืนความอัปยศที่ได้รับในวันนี้กลับไปให้เจ้าไม่ช้าก็เร็ว!”

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วเรียวบาง สองคนนี้ยังมีความหวังต่ออนาคตดีอยู่นี่นา!

เห็นที...พวกเขาคงรอพลิกสถานการณ์ในพิธีล่าสัตว์ที่จะถึงนี้สินะ?

น่าเสียดาย มีนางอยู่ พวกเขาถูกลิขิตไว้แล้วว่าไม่มีวาสนานี้!

“ปัง!”

สิ้นเสียงประตูใหญ่จวนสกุลหลินปิดลง พวกหลินจือเยว่สามคนพร้อมกับข้ารับใช้ที่เหลืออยู่เพียงสองคนก็ยืนอยู่ข้างนอกอย่างมึนงง พวกเขาควรไปไหนดี?

คนที่มาดูเรื่องชาวบ้านยังไม่แยกย้าย มองดูตระกูลหลินถูกไล่ออกจากบ้าน ห่อสัมภาระถูกโยนลงบนพื้น แต่กลับไม่มีสิ่งของที่มีราคาแม้แต่ชิ้นเดียว

ท่าทางสับสนแบบนั้น เกรงว่าแม้แต่สถานที่ซุกหัวนอนสักที่ก็ยังคิดไม่ออก

“ซวงซวง ช่วงนี้เกรงว่าคงต้องรบกวนครอบครัวเจ้าแล้ว”

หลินจือเยว่ไม่มีแก่ใจไปสนคนที่มามุงดู เขามองไปทางฉินซวงซวงอย่างจนปัญญา ท่าทางเจ็บช้ำใจหนักหนา