บทที่ 403

“ย่อมต้องไปหาตระกูลฉินอยู่แล้ว” ซ่งรั่วเจินยิ้มกล่าว

พวกเขาสบตากัน ใบหน้าเผยรอยยิ้มแฝงเลศนัยออกมา

ตระกูลฉิน...ถึงคราวหาความสงบไม่ได้อีกครั้งแล้ว

“น้องหญิงห้า ก่อนหน้านี้เจ้าให้ข้าคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของฉินซวงซวงกับเหอเซียงหนิงไม่ใช่หรือ? ข้าพบเรื่องแปลกมากเรื่องหนึ่ง” ซ่งจืออวี้กล่าว

ซ่งจิ่งเซินแววตาวาววับ “ลองพูดมาซิ”

“หลังจากฉินซวงซวงไปที่ตระกูลฉินก็ไม่เคยได้อยู่อย่างสงบ ได้ยินว่าคุณชายใหญ่กับคุณชายรองตระกูลฉินล้วนโวยวายเพราะเรื่องนี้ แม้แต่ฉินเซี่ยงเหิงยังลงมือกับจ้าวซูหว่าน”

“หลังฉินซวงซวงกลับมา สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้รองของตระกูลฉินถึงถูกรับตัวกลับมา จะว่าไปก็แปลกนัก ฉินซวงซวงไปแล้ว เหอเซียงหนิงกลับยังอยู่ที่นั่นไม่ไปไหน”

ซ่งรั่วเจินได้ยินดังนั้นก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

“ตอนนี้เหอเซียงหนิงยังอยู่ที่ตระกูลฉิน?”

ซ่งจืออวี้พยักหน้า “เจ้าว่าแปลกไหม? หลังจากเหอเซียงหนิงก่อเรื่องที่ตรอกหย่งอันก็มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ แม้แต่คนตระกูลเหอก็ยังตัดขาดกับนาง”

“ฉินซวงซวงจะสนิทกับนางแค่ไหนก็ไม่มีทางปล่อยให้นางอยู่ในตระกูลฉินต่อไป นอกจากนี้ ถึงฉินซวงซวงจะยินดี ตระกูลฉินก็ไม่มีทางยอมรับ!”

“ฉินซวงซวงจะต้องไม่ยินดีให้นางอยู่แน่ๆ แต่เหอเซียงหนิงมีจุดอ่อนอยู่ ข่มขู่ให้นางจำต้องตกลง”

สีหน้าซ่งรั่วเจินฉายแววเย็นชา เรื่องนี้เดาได้ไม่ยากเลยสักนิด ด้วยนิสัยของฉินซวงซวง หลังเกิดเรื่องแล้วจะต้องรีบไล่คนออกไปทันที ไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยแม้แต่น้อย

“แต่นางก็ไปแล้ว เหอเซียงหนิงยังสามารถอยู่ในตระกูลฉินต่อไปได้ก็ออกจะประหลาดไปบ้าง หรือว่านางมีประโยชน์อันใดกับตระกูลฉิน?”

พวกเขาสบตากัน แม้เหอเซียงหนิงจะไม่มีประโยชน์อันใดในสายตาพวกเขา แต่เรื่องผิดปกติวิสัยย่อมสื่อว่ามีเบื้องลึกเบื้องหลัง รู้เขารู้เรารบร้อยครั้งไม่เป็นอันตราย

“ให้คนจับตาดูเอาไว้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นแม้เพียงเล็กน้อยจะต้องรายงานทันที” ซ่งจิ่งเซินกล่าวกับซ่งจืออวี้