บทที่ 404

ห้องครัวจัดเตรียมอาหารเสร็จอย่างรวดเร็ว คนทั้งสองจึงเดินทางไปยังศาลาว่าการ

ยามนี้ที่ศาลาว่าการชุลมุนวุ่นวายยิ่ง โจรภูเขาที่จับมาได้กำลังรับการสอบสวน ยังมีชาวบ้านที่ก่อนหน้านี้ถูกแย่งชิงทรัพย์สินไปมาร้องทุกข์

“ยุ่งขนาดนี้ พวกเราคงไม่ได้มารบกวนหรอกนะ?”

ลั่วชิงอินไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน เห็นคนข้างในไปๆ มาๆ บ้างลากคนไปสอบสวนโดยตรง ผู้หญิงสองคนอย่างพวกนางดูอยู่ผิดที่ผิดทางชอบกล

“คงไม่เป็นไรหรอก”

ซ่งรั่วเจินจูงมือลั่วชิงอินไปข้างๆ พยายามหลีกเลี่ยงไม่รบกวนคนอื่นให้มากที่สุด

“แค่มาดูว่าพี่ใหญ่ยังปลอดภัยดีหรือไม่เท่านั้น ส่งของเสร็จก็กลับแล้ว ไม่รบกวนพวกเขาหรอก”

“แม่นางซ่ง?”

ทันใดนั้น น้ำเสียงยินดีเสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้น

ซ่งรั่วเจินเสสายตามองไปก็พบว่าผู้พูดคือผู้ติดตามของฉู่จวินถิง...อวิ๋นหยาง

“ท่านมาหาท่านอ๋องของพวกข้าหรือ? ท่านอ๋องอยู่ข้างใน ข้าพาท่านไปก็แล้วกัน”

ดวงตาทั้งสองของอวิ๋นหยางเป็นประกาย สะท้อนความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

ซ่งรั่วเจิน “...” เผชิญหน้ากับสายตาแบบนี้ยากนักที่จะเอ่ยคำปฏิเสธออกมาได้ มิฉะนั้นก็จะดูเหมือนนางไร้น้ำใจเกินไป

“ข้านำอาหารมาให้ท่านอ๋องกับพี่ใหญ่น่ะ”

รอยยิ้มเกลื่อนใบหน้าอวิ๋นหยาง “ท่านอ๋องไม่ได้พักผ่อนมาสองวันแล้ว ข้ากำลังจะไปซื้อของกินมาให้อยู่พอดี คิดไม่ถึงว่าแม่นางซ่งจะนำมาส่งให้ ช่างบังเอิญแท้ๆ!”

ลั่วชิงอินที่อยู่ข้างๆ มองอวิ๋นหยางด้วยความประหลาดใจ ก่อนหน้านี้เคยได้ยินว่าฉู่อ๋องกับซ่งรั่วเจินสนิทสนมกันมาก ตอนที่อยู่ตระกูลลั่วตอนนั้น ฉู่อ๋องยังช่วยพูดให้นาง ยามนี้ได้มาเห็นท่าทางคุ้นเคยกันแบบนี้ หรือว่า...

“เชิญทั้งสองท่านตามข้ามา ท่านอ๋องกับแม่ทัพซ่งอยู่ข้างในนี่เอง”