บทที่ 405

“ดีสิ ข้าหิวอยู่พอดีเลย ได้รับอานิสงส์จากใต้เท้าซ่งแล้วสิ”

ฉู่จวินถิงยิ้มออกมา ลักษณะดุจพญายมบนภูเขาน้ำแข็งในตอนแรกอันตรธานหายไปหมดสิ้น สาวเท้าเดินตรงไปถึงข้างกายซ่งรั่วเจิน

“แม่นางซ่งช่างเอาใจใส่จริงๆ ตั้งใจเตรียมมาเยอะขนาดนี้เชียว”

ฉู่จวินถิงชำเลืองมองสิ่งของในกล่องอาหาร เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ปริมาณสำหรับคนเดียว รอยยิ้มในดวงตาเจิดจ้ากว่าเดิมหลายส่วน

ซ่งรั่วเจินย่อมเข้าใจความหมายของฉู่จวินถิง ไม่อาจปฏิเสธว่าตอนที่นางให้คนเตรียมอาหารไว้ก็นับรวมส่วนของเขาเข้าไปด้วยเช่นกัน แต่ถูกมองออกแบบนี้ก็รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองอยู่บ้าง

ผู้คนที่รอชมดูเรื่องสนุกกลับเห็นฉู่อ๋องที่พริบตาก่อนยังมีท่าทางน่าเกรงขามไม่อาจล่วงเกิน พริบถัดมากลับยิ้มออกมาเสียแล้ว ภูเขาน้ำแข็งละลายเร็วเกินไปจนพวกเขาตามไม่ทัน

นี่มันสถานการณ์แบบไหนกัน?

ฉู่อ๋องคุยด้วยง่ายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อใด?

ซ่งรั่วเจินสัมผัสได้ถึงสีหน้าแปลกๆ ของคนรอบข้างก็อดนึกสงสัยไม่ได้

ทว่าฉู่จวินถิงกวาดสายตาคมกริบมองไป คนอื่นๆ พลันก้มหน้าลง ต่างคนต่างสนใจธุระของตัวเอง แสร้งทำเป็นไม่เห็น

“ข้าได้ยินว่าพี่สี่ของเจ้ากลับมาแล้ว วันนี้ยังไปคิดบัญชีที่จวนสกุลเคออีกด้วย?”

ซ่งรั่วเจินจงใจเดินออกไปไกลหน่อยเพื่อเปิดโอกาสให้พี่ใหญ่ของตนเองและลั่วชิงอินได้คุยกัน จะได้ไม่ต้องกระดากปากไม่กล้าพูดต่อหน้าพวกตน

ได้ยินวาจาฉู่จวินถิง ดวงตาของนางก็ฉายแววประหลาดใจ “ข่าวสารของท่านอ๋องไวปานนี้เชียว? ปราบโจรยุ่งขนาดนี้ยังรู้เรื่องเล็กน้อยพวกนี้ด้วย?”

“เรื่องของเจ้าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยได้อย่างไร?” ฉู่จวินถิงกล่าว

ซ่งรั่วเจิน “???”

เห็นชายหนุ่มกล่าวคำพูดที่ชวนให้คนหวั่นไหวออกมาด้วยสีหน้าจริงจังแบบนั้น ยามกะทันหันซ่งรั่วเจินตั้งรับไม่ทัน