บทที่ 40

มิน่าเล่า พี่สามถึงได้เปลี่ยนท่าทีกะทันหันเช่นนั้น!

ที่แท้แม่นางซ่งก็มีรูปโฉมงดงามปานนี้ หลินโหวคงตาบอดไปแล้วกระมัง มิฉะนั้นจะทอดทิ้งนางได้อย่างไร?

“แม่นางซ่ง ข้าเคารพแม่ทัพซ่งว่าเป็นวีรบุรุษ ครั้งนี้จะไม่ถือสาหาความเจ้า คราวหน้าโปรดอย่าทำเรื่องเหลวไหลเช่นนี้อีก”

ซ่งรั่วเจินไม่สนใจความคิดของคนอื่น เพียงมองไปที่หลินอิ๋งเฉียว “ฮูหยิน พวกเราไปคุยกันต่อที่อื่นเถิดเจ้าค่ะ”

ลู่หมิ่นฮุ่ยขมวดคิ้ว แม่นางผู้นี้ไม่สนใจคำพูดของนางเลยหรือนี่?

“แม่นางซ่ง เจ้าอย่าเหลวไหลเช่นนี้...”

“ท่านน้า แม่นางซ่งเป็นคนมีความสามารถ ข้าได้ประจักษ์ความสามารถของนางมาแล้ว ลองดูก่อนค่อยว่ากันก็ไม่เสียหาย” ฉู่จวินถิงเอ่ยขึ้นอย่างสุขุม น้ำเสียงสงบเยือกเย็นประหนึ่งสายลมในพงไพร อบอุ่นอ่อนโยน ช่วยคลี่คลายบรรยากาศที่กำลังตึงเครียด

“ฉู่อ๋อง?” ลู่หมิ่นฮุ่ยเห็นฉู่จวินถิงแล้วก็แย้มยิ้มอ่อนโยน “ในที่สุดเจ้าก็มาได้เสียทีนะ วันนี้หากยังไม่มาอีก น้าอย่างข้าจะโกรธแล้ว”

ซ่งรั่วเจินมองไปทางลู่หมิ่นฮุ่ย นางดูแล้วอายุมากกว่าฉู่จวินถิงไม่กี่ปี แต่ลำดับอาวุโสกลับสูงมาก

“ท่านน้าเชื้อเชิญทั้งที ข้าย่อมต้องมาอยู่แล้ว”

สายตาฉู่จวินถิงตกลงบนร่างซ่งรั่วเจิน คนทั้งสองประสานสายตา ซ่งรั่วเจินผงกศีรษะให้ตามมารยาท

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย วันนี้คุณหนูผู้นี้เปลี่ยนชุดแล้วกลับดูต่างออกไปมากทีเดียว จะขมวดคิ้วหรือแย้มยิ้มล้วนน่ามองอย่างยิ่ง

ฉู่อวิ๋นกุยที่อยู่ข้าง ๆ ประหลาดใจมาก “เสด็จพี่ ความสามารถของแม่นางซ่งที่ท่านพูดถึงก็คือเรื่องนี้หรือ? มีแม่นางที่ทำนายทายทักเป็นด้วยหรือนี่?”

ความประทับใจที่ลู่หมิ่นฮุ่ยมีต่อซ่งรั่วเจินกลับไม่ดีนัก ตัดสินไปแล้วว่านางจงใจหลอกลวง แต่เห็นฉู่จวินถิงเชื่อถือก็ต้องไว้หน้าอยู่บ้าง “ในเมื่อเจ้ามีความสามารถก็ลองทำนายให้ข้าดูหน่อย ว่าเมื่อไหร่ข้าถึงจะมีบุตร?”