บทที่ 41

“เสด็จพี่สาม ท่านว่าแม่นางซ่งทำนายแม่นหรือไม่? หากเป็นเรื่องจริง ท่านน้าจะต้องดีใจมากแน่ๆ” ฉู่อวิ๋นกุยประหลาดใจเสร็จก็อดจะคาดหวังไม่ได้ แม้ท่านน้าจะอาวุโสกว่าพวกเขารุ่นหนึ่ง แต่อายุกลับมากกว่าพวกเขาแค่ไม่กี่ปี

กล่าวได้ว่าเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก พวกเขารับรู้ความทุกข์ใจของผู้เป็นน้า ทั้งยังหวังให้นางมีลูกโดยเร็วเช่นกัน

ฉู่จวินถิงนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำ เขาจำได้ว่าชาติก่อนอีกหนึ่งปีหลังจากนี้ท่านน้าถึงจะตั้งครรภ์ อย่างไรก็ไม่มีทางเป็นช่วงเวลานี้

“เรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นแบบนี้จะตัดสินว่าจริงหรือเท็จได้อย่างไร?” สวี่ชิงเหมยมองไปทางหลินอิ๋งเฉียวด้วยความเป็นห่วง “พี่สะใภ้ ท่านต้องระวังหน่อยนะเจ้าคะ”

“ฮูหยิน วันนี้ที่ข้ามาก็เพราะได้รับการไหว้วานจากเป๋ยอวี่ หากท่านไม่เชื่อ...”

เดิมนั้นซ่งรั่วเจินต้องการหาสถานที่พูดคุยกับหลินอิ๋งเฉียวตามลำพัง แต่จนใจที่ซุนเยียนเอ๋อร์กับซุนฮั่นเฟยกระโดดเข้ามาก่อกวน ประกอบกับมีอุปสรรคมากเกินไปจึงหมดความอดทนแล้ว

แต่เมื่อเห็นท่าทางขอบตาแดงเรื่ออย่างน่าสงสารของต่งเป๋ยอวี่ ในใจก็รู้สึกเวทนา “ให้ข้าหนึ่งหมื่นตำลึง”

“อะ...อะไรนะ?”

“ให้เงินข้าหนึ่งหมื่นตำลึง ข้าจะช่วยให้ท่านได้พบหน้าต่งเป๋ยอวี่เป็นครั้งสุดท้าย” ซ่งรั่วเจินเอ่ย นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่นางจะหยิบยื่นให้แล้ว

“พบหน้าครั้งสุดท้ายอะไรกัน? เห็นได้ชัดว่าเจ้ามาหลอกเอาเงิน สาปแช่งให้เกิดเรื่องกับเป๋ยอวี่!” สวี่ชิงเหมยเอ่ยเสียงโกรธเกรี้ยว

ซ่งรั่วเจินยิ้มเยาะ “ตกลงแล้วเป็นเพราะข้าสาปแช่งหรือเป็นเพราะคนชั่วลอบทำร้าย คิดว่าท่านคงรู้ชัดกว่าข้า”

ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ตระหนักได้ถึงความนัยที่แฝงอยู่ในคำพูด หรือเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับสวี่ชิงเหมย? คุณชายน้อยสกุลต่งถูกคนทำร้ายจนถึงแก่ชีวิตไปแล้วหรือ?

“ปล่อยข้านะ!”

หลินอิ๋งเฉียวสะบัดมือสวี่ชิงเหมยออก ดวงตาแดงเรื่อมองอีกฝ่ายอย่างลึกล้ำ แล้วล้วงเงินหนึ่งหมื่นตำลึงออกมาทันที นางไม่สนใจเงินหนึ่งหมื่นตำลึงนี้ นางไม่อยากปล่อยให้ความเป็นไปได้ใด ๆ หลุดมือไป