บทที่ 407

สีหน้าซ่งรั่วเจินกับลั่วชิงอินเผยความสลดใจออกมา พวกตนอยู่เมืองหลวงยังดีอยู่ แต่สำหรับชาวบ้าน นั่นคือฟ้าได้ถล่มลงมาแล้วจริงๆ

……

วันนี้เมิ่งชิ่นออกมาไหว้พระขอพรที่วัดกับมารดาและญาติลูกพี่ลูกน้องตั้งแต่เช้าตรู่

นางมองยันต์คุ้มกายในมือ คิดถึงคำกำชับของซ่งรั่วเจินเมื่อวานนี้จึงพกติดตัวไว้ตลอดเวลา เก็บไว้กับตัวอย่างดี

แต่ในใจนางอดสงสัยไม่ได้ วันนี้ไปไหว้พระขอพรที่วัด ระหว่างทางก็มีองครักษ์ติดตาม จะประสบอันตรายได้อย่างนั้นหรือ?

เมื่อคนตระกูลเมิ่งเดินทางขึ้นเขา ระหว่างทางก็พบว่ามีคนจำนวนมากมาขอทานอยู่ที่นั่น ทุกคนล้วนหน้าเหลืองตัวซูบผอมดูแล้วน่าสงสารยิ่งนัก

“ได้ยินว่าทางใต้เกิดภัยน้ำท่วม ชาวบ้านพลัดที่นาคาที่อยู่จึงมีผู้อพยพกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นนอกเมืองหลวง ในเมื่อวันนี้ได้มาเจอแล้วก็ทำทานให้สักหน่อยเถอะ”

มารดาของเมิ่งชิ่นเห็นภาพนั้นแล้วก็บังเกิดจิตเวทนาจึงหยิบเงินจำนวนหนึ่งยื่นไปให้

แต่พอผู้อพยพเหล่านั้นเห็นอย่างนั้นก็ราวกับเสียสติ กรูเข้ามายื้อแย่งกันจนทำให้เมิ่งฮูหยินสะดุ้งตกใจ องครักษ์จวนสกุลเมิ่งรีบเข้ามาคุ้มครองเมิ่งฮูหยินและเมิ่งชิ่น

“ฮูหยินระวังด้วย ผู้อพยพเหล่านี้แต่ละคนขัดสนจนเสียสติไปแล้ว กรูเข้ามาได้ก็ยื้อแย่งกัน เรื่องนี้ให้พวกข้าน้อยจัดการเองดีกว่า จะได้ไม่ทำร้ายถูกพวกท่าน”

เมิ่งฮูหยินพยักหน้า เรียกเมิ่งฝูกับเมิ่งชิ่นมาอยู่ข้างกายตนเองจะได้ไม่ถูกคนทำร้ายเข้า

เมิ่งฝูยืนอยู่ข้างกายเมิ่งฮูหยินด้วยท่าทางตื่นตระหนก แต่เมิ่งชิ่นกลับไปช่วยประคองเด็กหญิงที่ถูกเบียดล้มท่ามกลางความวุ่นวายนั้น

เด็กหญิงคนนั้นอายุราวเจ็ดแปดขวบ หน้าเหลืองตัวซูบ ดูแล้วน่าสงสารยิ่ง

“น้องสาว เจ้าไม่เป็นไรนะ?” เมิ่งชิ่นถามอย่างเป็นห่วง

“ขอบคุณพี่สาว” เด็กหญิงกล่าวขอบคุณ

“นางเด็กน่าตายนี่ เจ้ายังไม่รีบมาหาข้าอีก!” สตรีที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลตวาดเสียงดัง “เป็นเพราะคนไร้ประโยชน์อย่างเจ้าแท้ๆ ข้าจึงแย่งเงินมาไม่ได้ ซาลาเปาที่ซื้อมาวันนี้อย่าหวังเลยว่าเจ้าจะได้กิน หิวตายไปก็สมควรแล้ว!”

เด็กหญิงขอบตาแดงเรื่อ กล่าวอย่างหวาดกลัวว่า “ท่านแม่ ต่อไปข้าไม่กล้าอีกแล้ว...”