บทที่ 408

แต่เด็กหญิงคนนั้นเหมือนจะตกใจจนเสียขวัญ เอาแต่ร้องไห้ร่ำร้องเสียงดังว่า “ข้าไม่ไปจากท่านแม่! ข้าไม่ไปจากท่านแม่!”

เมิ่งชิ่นสีหน้าเย็นชา คิดไม่ถึงว่าความหวังดีของนางกลับได้มาเจอกับคนไม่รู้คุณคนเช่นนี้!

ข้างล่างนั่นเต็มไปด้วยเศษหินและกิ่งไม้ ถ้าตกลงไปเกรงว่าคงไม่รอด

ต่อให้โชคดีรักษาครึ่งชีวิตไว้ได้ เกรงว่าก็คงจะเสียโฉมไปจนถึงขั้นพิการ แค่คิดนางก็ยังหวาดหวั่นไม่หาย

“สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองจริงๆ จะต้องเป็นเพราะปกติทำบุญสั่งสมกุศลไว้มากเป็นแน่ ไม่อย่างนั้นถ้าเป็นคนอื่นตกลงไป ผลลัพธ์คงเลวร้ายสุดคาดคิด”

เมิ่งฮูหยินดึงมือเมิ่งชิ่นมาตรวจดูอย่างละเอียดรอบหนึ่ง จิตใจสั่นสะท้าน แม้แต่ไหว้พระก็ไม่มีอารมณ์ไปแล้วจึงคิดจะลงจากเขา

เมิ่งชิ่นได้ยินอย่างนั้นก็ล้วงยันต์คุ้มกายในอกเสื้อของตัวเองออกมาโดยสัญชาตญาณ แล้วก็พบว่ายันต์คุ้มกายที่เดิมทียังสมบูรณ์ดี ยามนี้กลับเป็นสีดำเหมือนถูกเผามากระนั้น...

นางตกตะลึง เป็นรั่วเจินช่วยนางไว้!

มิน่าเล่าเมื่อวานนางถึงกำชับให้ตนเองพกยันต์คุ้มกายติดตัวเอาไว้ คงทำนายไว้แล้วว่าวันนี้ตนเองจะประสบอันตราย ยันต์นี้...จะร้ายกาจเกินไปแล้ว!

“ชิ่นเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป?”

มารดาของเมิ่งชิ่นเห็นลูกสาวมองดูยันต์คุ้มกายที่ไหม้เกรียมในมืออย่างอึ้งๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ลูกสาวคงไม่ได้ตกใจจนขวัญหายแล้วกระมัง?

“ท่านแม่ เป็นรั่วเจินช่วยข้าไว้เจ้าค่ะ!”

เมิ่งชิ่นค่อยๆ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเย็นวานออกมาอย่างช้าๆ มารดาของเมิ่งชิ่นฟังแล้วก็อึ้งไป ปกตินางก็ชอบไหว้พระขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์อยู่แล้ว เชื่อว่าตราบใดที่จิตใจมุ่งทางกุศลจะต้องได้รับผลตอบแทนที่ดีแน่นอน

ยามนี้ได้รู้ว่ายันต์คุ้มกายนี้ตอนออกมายังดีๆ อยู่ ตอนนี้กลับตกอยู่ในสภาพนี้ก็ยิ่งเชื่อโดยสนิทใจ

“ชิ่นเอ๋อร์ นี่เป็นเพราะเจ้าโชควาสนาดี แม่นางซ่งดีกับเจ้าอย่างจริงใจ เจ้าต้องทะนุถนอมเอาไว้ จะต้องไปขอบคุณถึงเรือนจึงจะดี!”

เมิ่งชิ่นพยักหน้าติดต่อกัน “ข้าจะไปแน่นอนเจ้าค่ะ!”