บทที่ 409

“หนึ่งในนั้นมีร้านค้าค่อนข้างใหญ่ ข้าใช้เปิดร้านขายผ้า บางกิจการยังดำเนินการอยู่ แต่มีอยู่สองร้านที่ไม่ได้ดำเนินกิจการชั่วคราว ข้าตั้งใจว่าจะเปิดร้านขายของว่าง”

“ร้านค้าบนถนนฝานหรงเป็นของพวกเราหมดแล้ว?”

ซ่งจิ่งเซินเบิกตากว้าง จากไปแค่พักเดียว ทำไมกิจการของครอบครัวตนเองที่เมืองหลวงจึงดีวันดีคืนขนาดนี้?

“เรื่องนี้จะว่าไปแล้วก็ต้องขอบคุณพี่รอง” ซ่งรั่วเจินชี้ไปที่ซ่งอี้อัน “เป็นค่าชดเชยที่ได้รับมาเพราะพี่รองได้รับความเจ็บช้ำใจใหญ่หลวงยังไงล่ะ”

ซ่งอี้อัน “...”

ซ่งจิ่งเซินพลันเข้าใจแล้ว ตบบ่าซ่งอี้อันเบาๆ “พี่รอง อย่าเศร้าไปเลย คนทั่วไปไม่ได้รับค่าชดเชยเหมือนท่านหรอกนะ”

ซ่งอี้อันปรายตามองเขา “ก็จริง อย่างไรก็คงไม่ถึงขั้นล้างผลาญ”

ซ่งจิ่งเซิน “...”

ซ่งรั่วเจินเห็นซ่งจิ่งเซินวางหลุมพรางดักตัวเองอีกแล้วก็แอบทำตัวลีบอย่างเงียบๆ เจ้าของร่างเดิมต่างหากที่เป็นพวกล้างผลาญที่สุดแล้ว!

พอหันหน้ามาก็ได้ยินเฉินเซียงเอ่ยว่า “คุณหนู แม่นางอวิ๋นมาหาท่านเจ้าค่ะ”

“ไป พวกเราไปดูกันเถอะ”

ซ่งรั่วเจินไปหาอวิ๋นเนี่ยนชูด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม คิดว่าช่วงนี้ยุ่งเกินไป เรื่องในจวนเกิดต่อเนื่องเรื่องแล้วเรื่องเล่า แม้แต่ตระกูลอวิ๋นก็ไม่ได้อยู่อย่างสงบเหมือนกัน เป็นเหตุให้พวกนางไม่ค่อยมีโอกาสได้มาเจอกันมากนัก

คิดไม่ถึงว่าเพิ่งกลับเข้าห้องก็เห็นอวิ๋นเนี่ยนชูขอบตาแดงเรื่อ ท่าทางโกรธแค้นเจ็บปวดใจ

“เฉินเซียง เจ้าไปชงชามาสักกา เตรียมของว่างกับผลไม้มานิดหน่อย บอกคนอื่นว่าอย่ามารบกวน” ซ่งรั่วเจินสั่งความ

“เจ้าค่ะ คุณหนู”

“รั่วเจิน!” พออวิ๋นเนี่ยนชูเห็นซ่งรั่วเจินก็ลุกขึ้นยืนทันทีเหมือนได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจมาเหลือล้น