บทที่ 420

“นายท่าน ซีหว่านหายไปแล้วเจ้าค่ะ!”

อนุอวิ๋นรีบวิ่งเข้าไปภายในเรือนของอวิ๋นฮูหยิน เพิ่งผ่านเข้าลานบ้านก็ร้องตะโกนโวยวายขึ้นมา

อวิ๋นหงหล่างกำลังปรึกษาฮูหยินเรื่องให้อวิ๋นเฉิงเจ๋อรับปากแต่งงาน อย่างไรเสียเรื่องนี้ให้จางเหวินเอ่ยปากย่อมดีที่สุด

อิงตามความกตัญญูที่อวิ๋นเฉิงเจ๋อมีต่อนาง ต่อให้ไม่เต็มใจก็ต้องรับปาก

ทว่าวันนี้จางเหวินมีท่าทีหนักแน่นมากเป็นพิเศษ ไม่ว่าเขาเกลี้ยกล่อมเยี่ยงไรก็ไร้ประโยชน์ นางกัดฟันยืนกรานไม่รับปาก ไม่มีวันให้อวิ๋นเฉิงเจ๋อแต่งกับนาง

จากนั้น ขณะทั้งคู่กำลังโมโหหน้าแดงก่ำ จู่ๆ ก็เห็นอนุอวิ๋นวิ่งเข้ามา อวิ๋นหงหล่างรีบประคองหยุดนางที่ก้าวได้ไม่มั่นคงไว้

“เกิดอะไรขึ้น? เจ้าไม่ต้องรีบ ค่อยๆ พูด”

จางเหวินเห็นท่าทางห่วงใยต่ออนุอวิ๋นของอวิ๋นหงหล่าง สายตาสะท้อนไอเย็นวูบหนึ่ง หลายปีมานี้เดิมทีเขาก็ไม่เห็นตนเป็นภรรยาเอก

อนุคนหนึ่งใช้ชีวิตสง่าผ่าเผยเสียยิ่งกว่านาง!

อนุอวิ๋นรู้สึกลำพองใจขึ้นภายในใจระลอกหนึ่ง ใบหน้ายังเผยท่าทางอ่อนโยนกังวลใจดังเดิม

“นายท่าน ดึกดื่นถึงเพียงนี้แล้ว ซีหว่านยังไม่กลับมา”

“ท่านเองก็รู้ว่านางเป็นเด็กรู้จักขอบเขตคนหนึ่ง ที่ผ่านมาต่อให้ออกไปก็จะกลับมาโดยเร็ว เมื่อครู่ข้าไปถามองครักษ์เฝ้าประตู พวกเขาล้วนพูดว่าเห็นซีหว่านกลับมาเองกับตา”

“ท่านพูดเถอะ อยู่ภายในบ้านดีๆ เหตุใดก็ไม่เห็นซีหว่านแล้วเล่า?”

ได้ยินดังนั้น อวิ๋นหงหล่างขมวดคิ้ว “ในเมื่อกลับมาแล้ว ย่อมไม่มีวันหาตัวไม่พบ ใช่หรือไม่ว่าไปหาเนี่ยนชู?”

“ตอนข้ามาก็ให้บ่าวไปถามที่เรือนของเนี่ยนชูมาก่อน พูดว่าซีหว่านไม่ได้ไป ข้านี่ถึงมาหาท่านเจ้าค่ะ” อนุอวิ๋นเผยสีหน้ากังวล