บทที่ 419

เพียงนึกได้ว่าฮูหยินใหญ่เลือกคนดีมากมายเพียงนั้นให้อวิ๋นเนี่ยนชู นางก็รู้สึกริษยาขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ถือสิทธิ์อะไรนางเป็นลูกอนุ แม้แต่แต่งงานก็เลือกคนดีไม่ได้!

อวิ๋นเนี่ยนชูจะโทษ ก็ต้องโทษตนเอง!

“เช่นนั้นญาติผู้พี่ของเจ้าชอบนางหรือไม่?” อนุอวิ๋นเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้

“นี่ต่างหากน่าขันที่สุด เดิมทีญาติผู้พี่ก็ไม่ชอบนาง!”

“ก่อนหน้านี้ข้ายังเห็นนางถูกญาติผู้พี่ปฏิเสธแล้วก็แอบซับน้ำตาอีกด้วย ถึงตอนนั้นข้าแต่งกับญาติผู้พี่แล้ว นางจะไม่ร้องไห้จนตาบอดหรือ?”

อนุอวิ๋นได้ยินก็หลุดเสียงหัวเราะออกมา “นั่นก็ดียิ่งนัก! เดิมทีเจ้าต่างหากสมควรเป็นบุตรีสายตรงของสกุลอวิ๋น เป็นนางแย่งฐานะของเจ้าไป แม่ของนางก็แย่งฐานะของข้าไป สมน้ำหน้าพวกเขา!”

สีท้องฟ้ายามราตรีเข้มขึ้น อวิ๋นเฉิงเจ๋อกลับมาถึงก็เมามายแล้ว

“คุณชาย เหตุใดวันนี้ท่านดื่มหนักเพียงนี้เล่า?”

ชิงเหยียนประคองอวิ๋นเฉิงเจ๋อเข้าห้อง ส่วนบ่าวภายในลานบ้านคนหนึ่งได้เห็นภาพนี้แล้วดวงตาพลันทอประกาย นี่ก็คือมีคนนำผลประโยชน์มามอบให้โดยยังไม่ได้ร้องขอโดยแท้ น่ากลัวว่าไม่ต้องใช้ยาสลบแล้ว!

ครุ่นคิด เขาอ้างว่าต้องการไปห้องปลดทุกข์ ลอบออกไปแล้ว

“คุณชาย คนผู้นั้นน่าจะไปแจ้งข่าวแล้วขอรับ ก็คือคนกินบนเรือนขี้รดบนหลังคาจริงๆ คุณชายเองก็ดีต่อเขา เขาถึงขั้นหักหลังท่าน!”

ชิงเหยียนเหลือบมองด้านนอกแวบหนึ่ง พูดแขวะอย่างอดไม่ได้

สีหน้าอวิ๋นเฉิงเจ๋อเย็นชา “อีกเดี๋ยวตีเขาจนหมดสติแล้ววางบนเตียง”

“คุณชาย นี่...”

“ดูว่าพวกเขาวางแผนชั่วเยี่ยงไร” อวิ๋นเฉิงเจ๋อพูดเรียบๆ

“คุณชาย ท่านวางใจเถิด เรื่องต่อจากนี้มอบให้ข้าเอง ข้าจะจัดการให้เรียบร้อยขอรับ!” ชิงเหยียนตบอกรับประกัน