บทที่ 426

เดิมทีสวีเฮ่ออันกำลังพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกับอวิ๋นเฉิงเจ๋ออยู่ภายในศาลา อีกไม่นานอวิ๋นเฉิงเจ๋อก็จะเข้าราชสำนักเป็นขุนนาง กลายเป็นสหายร่วมงาน ย่อมรู้สึกดีใจ

เพราะเหตุนี้ ได้รับเชิญจากอวิ๋นเฉิงเจ๋อ เขาจึงตั้งใจเชิญสหายร่วมงานอีกสองท่านมาเพื่อแนะนำให้เขารู้จัก กอปรกับอวิ๋นเฉิงเจ๋อเชิญสหายร่วมสำนักสอบติดขุนนางอีกสองท่านมาด้วย ทั้งหกจึงกำลังสนทนากันอย่างออกรสออกชาติ

คิดไม่ถึงขณะกำลังอารมณ์ดีก็มองเห็นบ่าวรับใช้จวนอวิ๋นกำลังออกตามหาทั่วสารทิศ พูดว่าคุณหนูรองบ้านตนหายตัวไป นี่ถึงพากันมาพร้อมกัน

สรุปว่า...ถึงขั้นได้ยินเรื่องมากมายเพียงนี้?

ครู่ต่อมาพวกสวีเฮ่ออันหันมองอวิ๋นเฉิงเจ๋อ เรื่องของอวิ๋นซีหว่านและฉินเซี่ยงเหิงชุลมุนวุ่นวายมาก คนทั้งเมืองหลวงต่างรู้กันอย่างถ้วนทั่ว

แต่พวกเขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากอวิ๋นซีหว่านและฉินเซี่ยงเหิงฉีกหน้าถอนหมั้นกันแล้ว ถึงขั้นยังหันมาหมายตาอวิ๋นเฉิงเจ๋อ แม้แต่วิธีการเช่นนี้ก็คิดออกมาได้

คุณหนูในห้องหอคนหนึ่ง ถึงขั้นลองปีนเตียงของอวิ๋นเฉิงเจ๋อ บังคับให้เขาแต่งงานด้วยไม่สำเร็จ ยังสร้างปัญหาให้ตนเองอีกด้วย

ใต้เท้าอวิ๋นกลับไร้เหตุผลยิ่งกว่า ทั้งๆ ที่รู้ว่าอวิ๋นซีหว่านและฉินเซี่ยงเหิงถอนหมั้นกัน บัดนี้ยังถูกจับชู้ได้คาเตียงพร้อมบ่าวอีกคน เขายังวางแผนบังคับอวิ๋นเฉิงเจ๋อแต่งงานกับอวิ๋นซีหว่าน นี่ช่างทำให้คนขยะแขยงโดยแท้

“เดิมทีข้าคิดว่าใต้เท้าอวิ๋นจิตใจดี รู้ว่าหลายปีมานี้เฉิงเจ๋อผ่านไปอย่างยากลำบาก ชื่นชมพรสวรรค์ของเขาถึงตั้งใจเลี้ยงดู บัดนี้มองดูแล้วทั้งหมดล้วนคิดผิดไป”

“หากไม่มีอวิ๋นฮูหยินปกป้องเฉิงเจ๋อด้วยเหตุผล ก็ไม่รู้ว่าหลายปีนี้เขาจะต้องลำบากอีกไม่รู้กี่มากน้อย”

สายตาจ้าวรุ่ยซับซ้อน เขาเป็นสหายร่วมสำนักของอวิ๋นเฉิงเจ๋อ ปกติมีความสัมพันธ์ไม่เลว อีกทั้งยังเคยได้ยินเรื่องของสกุลอวิ๋นมาก่อน

เพราะปกติอวิ๋นเฉิงเจ๋อซาบซึ้งใจต่อสกุลอวิ๋นมาโดยตลอด พวกเขาจึงคิดว่าใต้เท้าอวิ๋นช่างเป็นคนมีเมตตาโดยแท้ จนกระทั่งตอนนี้ถึงพบว่าไม่เหมือนอย่างที่คิดไว้

สีหน้าสวีเฮ่ออันแข็งทื่อ “ก่อนหน้านี้นางทำเพื่อฉินเซี่ยงเหิงจนเกือบทำลายอนาคตของเจ้า บัดนี้ตกอับถึงขั้นนี้ เชื่อว่าก็เพราะมั่นใจไม่ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นก็ยังมีเจ้าคอยรับผิดชอบอยู่กระมัง?”

อวิ๋นเฉิงเจ๋อทอดสายตามองทั้งหมดภายในนั้น เขารู้แต่ไหนแต่ไรมาท่านน้าดีต่อเขามาก คล้ายแม่แท้ๆ ของเขาก็มิปาน กลับไม่คาดคิดว่าท่านน้าจะทำเพื่อเขาถึงเพียงนี้...