บทที่ 427

มองใบหน้าเปี่ยมแผนการของอนุอวิ๋น จางเหวินแค่นหัวเราะเสียงเย็นทีหนึ่ง “ยังคิดใช้วิธีนี้บีบบังคับข้า? ขอเพียงข้าและอวิ๋นหงหล่างหย่ากัน เนี่ยนชูก็จะกลับบ้านมารดากับข้า”

“ถึงตอนนั้นข้าจะพูดสาเหตุการหย่าร้างอย่างชัดเจน ส่วนชื่อเสียงของเนี่ยนชูเจ้าไม่ต้องกังวลไป เดิมทีนางก็เป็นแม่นางที่ดีคนหนึ่ง หรือยังต้องกังวลจะแต่งงานออกเรือนไม่ได้อีกกระนั้น?”

“นายท่าน ฮูหยินนี่คือต้องการทำลายซีหว่านเจ้าค่ะ หากซีหว่านตายข้าก็ไม่ขอมีชีวิตอยู่แล้ว!” อนุอวิ๋นร้องไห้พลางพูดออกมา

อวิ๋นซีหว่านเห็นสถานการณ์แล้วก็ทำให้รุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก “ให้ข้าตายเถอะ ล้วนต้องโทษลูกทำร้ายท่าน ฮูหยินใหญ่นี่คือเห็นข้าขัดตาตั้งนานแล้ว อยากให้พวกเราตาย”

อวิ๋นหงหล่างเห็นสองแม่ลูกล้วนเจ็บปวดสิ้นหวังจนอยากตาย สีหน้าไม่สบอารมณ์มาก ยามสบมองจางเหวินสีหน้าก็เปี่ยมความไม่เข้าใจ

“ฮูหยิน นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กเท่านั้น ขอเพียงพวกเราร่วมมือกันปกปิดเรื่องนี้ เดิมทีก็ไม่มีคนอื่นรู้ เหตุใดเจ้าต้องโวยวายจนถึงขั้นนี้ให้ได้?”

“พูดไปแล้วเจ้าก็แค่ไม่พอใจพวกนางสองแม่ลูกเท่านั้น ทั้งๆ ที่เจ้ารู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของทั้งตระกูล แต่ตอนนี้ยังทำท่าทางเย่อหยิ่ง ก็คือทำเลยเถิดเกินไปจริงๆ อย่าไม่รู้ขอบเขตเกินไปนักเลย!”

อวิ๋นหงหล่างไม่เชื่อว่าจางเหวินต้องการหย่าขาดกับเขาจริง หลังหย่าแล้วกลับบ้านมารดายังจะมีชีวิตที่ดีอะไรกัน?

“ข้าทำเลยเถิดเกินไป ข้ายังทำได้ไม่เท่าท่านเลยนะ ยังต้องใส่ใจขอบเขตอะไรกัน? พวกท่านคนไร้ยางอายกลุ่มนี้ ก็เป็นพวกเดียวกัน พวกท่านสมควรเป็นครอบครัวเดียวกัน เพียงข้านึกถึงชีวิตหลายปีที่ผ่านมาก็ขยะแขยงยิ่งนัก!”

พูดจบ จางเหวินจูงอวิ๋นเนี่ยนชูเดินออกไป “เนี่ยนชู พวกเราไป!”

เห็นสถานการณ์แล้ว อวิ๋นหงหล่างโมโหไล่ตามออกไป พูดว่า “จางเหวิน ข้าจะบอกเจ้าให้ เฉิงเจ๋อจะต้องแต่งงาน พวกเราสกุลอวิ๋นจะขายหน้าไม่ได้!”

ทว่ายามอวิ๋นหงหล่างเดินออกมาก็เผชิญหน้ากับอวิ๋นเฉิงเจ๋อ สวีเฮ่ออัน และคนอื่นๆ เสียงพูดหยุดชะงัก แม้กระทั่งสีหน้าที่โกรธเคืองก็แข็งค้างไปในทันที