บทที่ 547

เพียงเฉินเซียงได้ยินก็รีบไปหาโหย่วฝู ในเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าหลินเปลี่ยนคำพูดแล้ว ก็ไม่รู้ว่าได้ยินข่าวนี้แล้วจะเปลี่ยนคำพูดหรือไม่?

ถึงตอนนั้นล่วงเกินฝ่าบาท ยังทะเลาะจนแตกหักกับสกุลหลิน รวมสกุลเหยาเข้าไปด้วย เพียงคิดดูก็รู้ว่าจะเป็นฉากยิ่งใหญ่มากเพียงใด

อย่างไรเสียไม่ว่าใครซวย พวกเขาก็ล้วนยินดีจะได้เห็นความเปลี่ยนแปลง

โหย่วฝูได้ยินแล้วก็อึ้งงัน สุดท้ายก็ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ “นี่...นี่จะต้องชุลมุนวุ่นวายมากแน่!”

“รั่วเจิน เมื่อครู่โหย่วฝูมา คงไม่ใช่ว่าเกินเรื่องอะไรภายในจวนหรอกกระมัง?” หลิ่วหรูเยียนถามนางอย่างกังวล

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นภายในจวนหรอกเจ้าค่ะ” ซ่งรั่วเจินโบกมือ เอ่ยถาม “ท่านแม่จุดธูปไหว้พระเรียบร้อยแล้วหรือ?”

หลิ่วหรูเยียนพยักหน้า “หวังว่าพระโพธิสัตว์จะคุ้มครอง ภายภาคหน้าพวกเราสกุลซ่งจะมีความสงบสุข ราบรื่น”

“จะต้องเป็นเช่นนั้นแน่” ซ่งรั่วเจินหัวเราะเบาๆ “ท่านแม่รอข้าเดี๋ยวหนึ่ง ข้าไปจ่ายค่าธูปไหว้พระก่อนเดี๋ยวมาเจ้าค่ะ”

“ไปเถอะ”

สายตาหลิ่วหรูเยียนอ่อนโยน หวังเพียงให้พวกหลินจือเยว่ถูกเนรเทศไปเร็วหน่อย เช่นนี้เจินเอ๋อร์ก็ไม่ต้องถูกคนต่ำต้อยตอแยอีก!

“ว้าย!”

ทันใดนั้น เสียงอุทานตกตะลึงพลันดังขึ้นจากทางด้านข้าง

หลิ่วหรูเยียนหันหน้าไปก็มองเห็นฮูหยินผู้เฒ่าท่านหนึ่งถูกเด็กน้อยวิ่งชน เห็นว่าใกล้จะล้มแล้ว นางรีบประคองฮูหยินผู้เฒ่าไว้

“ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านไม่เป็นไรกระมัง?”

ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ประคองร่างกายให้นิ่ง นี่ถึงถอนหายใจโล่งอกเฮือกหนึ่ง มองหลิ่วหรูเยียนทางด้านข้างอย่างขอบคุณ

“แม่นาง ขอบคุณเจ้าจริงๆ หากไม่ได้เจ้าประคองข้าไว้ ข้าอายุปูนนี้แล้ว เกรงว่า...”

หลิ่วหรูเยียนมองฮูหยินผู้เฒ่า สายตาอ่อนโยน เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าใจดีมีเมตตา ครู่ต่อมารู้สึกสนิทสนมมากหลายส่วน

“ไม่ต้องขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านมาคนเดียวหรือ? ไม่มีบ่าวมาด้วย?”