บทที่ 546

“เช่นนั้นก็ต้องมีโอกาสได้พบแม่ของเจ้าก่อน นางยอดเยี่ยมยิ่งนัก ฉวยโอกาสยามขันทีมาประกาศพระราชโองการฟ้องร้อง เข้าวังฟ้องร้องต่อหน้าพระพักตร์!”

“บัดนี้ฉินเจิงต้องการหย่าข้า ไล่พวกเราสองแม่ลูกออกจากบ้าน พวกเจ้าดีใจแล้วกระมัง?”

“ตนเองไม่มีที่อยู่อาศัย ก็ต้องทำให้พวกเราถูกเนรเทศไปพร้อมกัน ข้าไม่รู้จริงๆ ตกลงพวกเจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่!”

“ถึงตอนนั้นพวกเราเข้าคุกพร้อมกัน ข้ากลับอยากเห็นนักว่าแม่ของเจ้าจะมีที่อยู่หรือไม่!”

กู้อวิ๋นเวยยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห หากไม่ใช่เพราะครอบครัวหลินจือเยว่เหล่านี้ นางก็ไม่ต้องถูกหย่า!

กลายเป็นภรรยาที่ถูกขับไล่ ภายภาคหน้านางก็ไม่มีหน้าตาอยู่ในเมืองหลวงแล้ว!

“อะไรนะ? ท่านพ่อหย่าท่าน?”

ฉินซวงซวงเผยสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริด พวกเขาถูกขังเพียงวันเดียว เหตุใดเกิดเรื่องมากมายถึงเพียงนี้?

ท่านพ่อเสียสติไปแล้วหรือ!

กู้อวิ๋นเวยข่มโทสะไว้ภายในใจ ระบายความโกรธทั้งหมดลงบนตัวหลินจือเยว่ เมื่อแรกนางตาบอด ถึงเลือกฉินเจิง คิดไม่ถึงเลยว่าลูกสาวเองก็ตาบอด เลือกตัวไร้ประโยชน์คนนี้!

พวกเขาสองแม่ลูกย่ำแย่มากเพียงใด!

“ท่านแม่ ท่านอย่าร้อนใจไปเลย ไม่ใช่ว่ายังมีท่านพี่อยู่หรือ? ท่านพี่ไม่มีวันปล่อยให้ท่านพ่อหย่าท่านแน่ ท่านพ่อไม่เห็นค่าพวกเรา หรือแม้แต่ท่านพี่เองก็ไม่เห็นค่ากระนั้น?” ฉินซวงซวงพูดอย่างร้อนใจ

คิ้วของกู้อวิ๋นเวยถึงคลายออกเล็กน้อย แต่ไหนแต่ไหรมาเซี่ยงเหิงล้วนมีใจเอนเอียงมาที่นาง จะต้องหาทางยับยั้งเรื่องทั้งหมดนี้แน่!

......

ซ่งรั่วเจินกำลังไปจุดธูปไหว้พระที่วัดเป็นเพื่อนมารดา