บทที่ 545

หมอทางด้านข้างเหลือบมองหลินจือเยว่แวบหนึ่ง นี่กำลังฝันกลางวันอะไร?

นี่ล้วนกลายเป็นนักโทษแล้ว ยังคิดเกาะแม่นางซ่ง คิดว่าฉู่อ๋องเป็นเครื่องประดับหรือ?

สีหน้าหลินจือเยว่แข็งค้างไป เร่งอธิบาย “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร? ข้าเพียงคำนวณวันที่เจ้าตั้งครรภ์”

ถ้อยคำนี้พูดออกมาแล้ว ฉินซวงซวงเข้าใจในทันใด หัวใจพลันหนักอึ้ง

คืนนั้นนางและเหยาจิ่นเฉิงนับว่าบ้าคลั่งอย่างสุดขีด ช่วงเวลาตั้งครรภ์ตรงกับจุดนี้พอดี แม้แต่นางก็ไม่มั่นใจว่าตกลงเด็กคนนี้เป็นของใครกันแน่

ทว่า สีหน้านางกลับมั่นใจหนักแน่น “นี่เป็นลูกของท่าน! ท่านคงไม่ใช่ไม่ยอมรับแม้แต่ลูกของตนหรอกกระมัง?”

“เป็นลูกของข้า ข้าย่อมยอมรับ! แต่นั่นต้องแน่ใจก่อนว่าเป็นลูกของข้า!”

ใบหน้าหลินจือเยว่เคร่งขรึม ก่อนนี้เขาไม่รู้คาดหวังจะมีลูกของเขาและฉินซวงซวงมากเพียงใด ทว่าเด็กคนนี้กลับเกิดมาได้ไม่ถูกเวลาเท่าใดนัก

เขาไม่มีอะไรแล้ว คลอดลูกออกมาก็มีเพียงความลำบาก

“เขาต้องเป็นลูกของท่านแน่ ไม่มีวันเป็นลูกของคนอื่น!” ฉินซวงซวงกัดฟัน ไม่ว่าใช่หรือไม่ เด็กคนนี้ก็ต้องเป็นลูกของหลินจือเยว่!

“รีบหาคนส่งข่าวนี้ไปให้ท่านพ่อท่านแม่ข้า ท่านแม่รู้จะต้องดีใจ คิดหาทางช่วยข้ารักษาเด็กเอาไว้แน่”

จากนั้น ขณะนางกำลังพูดอยู่นั้น จู่ๆ ก็พบว่ามีคนเข้าคุกมาแล้ว

นางเหลือบมองไปอย่างไม่ใส่ใจ กลับได้เห็นผู้มาอย่างชัดเจน ดวงตาเบิกกว้าง “ท่านแม่ เหตุใดท่านถึงมาได้เล่า? ท่านมาเยี่ยมข้าหรือ?”

ที่ผ่านมามิใช่พูดว่าห้ามมิให้เข้าเยี่ยมหรอกหรือ? ใช่หรือไม่ว่าท่านแม่พูดเกลี้ยกล่อมท่านตาให้ช่วยเหลือสำเร็จแล้ว?

บัดนี้กู้อวิ๋นเวยมีสีหน้าเศร้าหมอง คล้ายได้รับความสะเทือนใจอยากหนัก ถูกราชสำนักสอบสวนทำให้นางไร้เรี่ยวแรง

ฉินเจิงเดรัจฉานคนนั้นถึงขั้นไม่สนใจใยดีนาง!