บทที่ 57

“หลินโหว แม่นางฉินเป็นคนเคียงหมอนของเจ้า วันแต่งงานเจ้าพูดไปทุกถ้อยคำว่านางจิตใจดีมีเมตตา รู้จักนางดี บัดนี้กลับพูดว่าไม่รู้เรื่อง เจ้าเป็นขุนนางในราชสำนักถึงขั้นมองจิตใจชั่วร้ายโหดเหี้ยมของคนเคียงหมอนไม่กระจ่าง นี่ไม่เลอะเลือนเกินไปหน่อยหรือ?” ฉู่จวินถิงเอ่ยปากเสียงเรียบ

หลินจือเยว่สายตาโง่งม ถูกกล่าวโทษเพิ่มอีกหนึ่งข้อแล้วกระนั้นหรือ?

“ซวงซวงเองก็ถูกผู้มีวิชาหลอก พูดไปแล้วทั้งหมดล้วนต้องโทษนักต้มตุ๋นผู้นั้นที่ทำร้ายผู้คนมากถึงเพียงนี้” หลินจือเยว่อธิบาย

ราชครูสวีเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “นั่นเพราะโง่เขลาเบาปัญญา ทำร้ายตนเองทั้งสิ้น!”

หนึ่งคนต่อหนึ่งคนกล่าวโทษ สีหน้าหลินจือเยว่ซีดเผือด ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าซ่งหลานจือเป็นหรือตาย ก็สูญเสียอำนาจใหญ่ไปแล้ว ภายในราชสำนักอย่างมากที่สุดก็มีแม่ทัพไป๋ที่ยินดีช่วยพูดแทนพวกเขาเท่านั้น เหตุใดราชครูสวีกับฉู่อ๋องก็ล้วนปกป้องจวนสกุลซ่งเล่า?

ซ่งจืออวี้เองก็มองอย่างโง่งม

ตอนมาตีกลองร้องทุกข์ในวันนี้ แท้จริงแล้วเขาเองก็กระวนกระวายใจ แต่บัดนี้คนที่สามารถกระทำเรื่องนี้ได้ก็เหลือเพียงเขาคนเดียวที่เหมาะสมที่สุด มิหนำซ้ำน้องหญิงห้ายังช่วยเขาคิดคำพูดดี ๆ ไว้แล้ว เพียงจดจำและนำไปพูดต่อเบื้องพระพักตร์ของฝ่าบาทก็พอ

ใครจะคาดคิด เพิ่งขายความน่าสงสารได้เพียงครึ่งเดียว ต่อมา...ก็ไม่มีสิ่งใดให้เขาทำแล้วกระนั้นหรือ?

ครู่ต่อมา เขาถึงได้นึกขึ้นได้ว่าเหตุใดน้องหญิงห้าต้องช่วยราชครูสวีตามหาลูกสาวกลับมา ทั้งหมดก็เพื่อวันนี้นี่เอง!

เขาหันมองเสนาบดีกรมพิธีการที่กำลังช่วยพูดอยู่ทางด้านข้าง นี่ก็เป็นเพราะน้องหญิงห้า!

“หลินจือเยว่ เจ้าเห็นแก่ตัว โง่เขลาเบาปัญญา ลืมบุญคุณคน คุณธรรมไม่เหมาะสมกับตำแหน่ง วันนี้เราจะถอดตำแหน่งหนิงหย่วนโหวของเจ้า ลดเป็นหย่งหนิงปั๋ว”

“นอกจากนี้ เงินที่ติดค้างไว้ให้รีบใช้คืนในทันที หาไม่แล้วหย่งหนิงป๋อนี้เจ้าก็ไม่ต้องเป็นแล้ว!” ฮ่องเต้สะบัดแขนเสื้อพลางตรัส

เมื่อถ้อยคำนี้พูดออกมา สีหน้าหลินจือเยว่พลันซีดเผือด ตาเหลือกถึงขั้นหมดสติไป

เขาอาศัยความดีความชอบในการออกศึกทำสงครามอย่างยากลำบาก จนกลายเป็นหนิงหย่วนโหวที่ทุกคนชื่นชม อนาคตยิ่งใหญ่ยาวไกล พริบตาถัดมาตำแหน่งท่านโหวที่ได้รับการสืบทอดภายในตระกูลก็มลายหายสิ้น กลายเป็นหย่งหนิงป๋อเสียแล้ว?

แปดล้านตำลึง เขาจะเอาอะไรมาคืน?